HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2019.

Verslagen De Mortel.

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert-

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

grinus gehuisvest is....

 

------------------------------------------------------------------------------------

( klik op foto voor vergroting )

------------------------------------------------------------

Een eerste groet in het nieuwe jaar!

10 januari 2019 -  we worden door een valk begroet.

 

 

 

Op deze koude ochtend waren Sjef en ik weer in De Mortel.

Het was een eerste groet aan dit mooie plekske in het nieuwe jaar.

Het vuurwerk is verstomd, de oliebollen zijn versmaden, de kerstspul-

len zijn zorgvuldig opgeborgen. Een heel nieuw jaar ligt voor ons.

Op de linkerantenne van de Toren zagen we vanaf de spottersplaats

een valk zitten.

Het leek van diens kant ook op een eerste groet naar ons toe in dit

nieuwe jaar.

Sjef en ik zaten goed warm aangekleed op een van de bengskes.

 

We waren ze al tegen gekomen: een zeer grote zwerm duiven geze-

ten op de Hemelsbleekweg. Ze stoven op toen we aangereden kwamen.

We zagen nu dat ze neergestreken waren op het veld links van de

spottersplaats achter de Snelle Loop.

Telkens vlogen ze massaal op langs de bosrand. Dan doken ze de bomen 

in, dan weer doken ze terug in het veld.

De slechtvalk-prooitjes waren voor het oprapen(!)

 

We gingen aan de wandel, terwijl de valk ongestoord in de antenne bleef

zitten, met diens rug naar de zwerm duiven toe (!) 

 

De bekabeling van de glasvezel stak op de twee inmiddels bekende

plaatsen nog steeds onaangeroerd boven de grond uit. Maar in en net

buiten De Mortel was men weer volop met de bekabeling bezig.

Het is maar goed dat de zendtoren een eigen straalverbinding heeft!

Er is melding van blikseminslag.

Maar ik neem aan dat dit snel verholpen wordt!

 

In de bossen zagen we dat het rooien nog volop aan de gang was,

evenals het ruimen van de sporen van de gevolgen van de januaristorm

van afgelopen jaar.

Het bood je op verschillende plaatsen een ruimer blikveld.

Stil was het overal. We waren dan ook de twee enigste wandelaars.

De looppaden waren modderig naast het drassige tapijt van de afgevallen

eikenbladeren, door de aanhoudende regen die gevallen was.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

De valk zat niet meer op de antenne.

We weten inmiddels dat beide valken er nog steeds zijn.

Dat stemt ook mij gerust.

 

Rond het middaguur gingen we weer huiswaarts.

Het mooie plekske heeft ook voor de rust van de winter gekozen, om

straks in het voorjaar het nieuwe leven weer te ontvangen....

Valk op de antenne van de Toren.

De valk.

Elsje is warm aangekleed tegen de kou.

Aan de bosrand zit de zwerm duiven.

Sjef hult zich ook in een warme jas.

Stormsporen.

Ruimer blikveld door het rooien.

Sfeervol....

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

Verstild....

Donderdag 24 januari 2019 - Verstild....

 

 

 

Verstild....

 

Het maagdelijk wit heeft de aarde bedekt.

De contouren vervagen zij worden verzacht.

Voetstappen die geruisloos worden gezet.

De afdruk is zichtbaar in het witte tapijt

De sporen zijn duidelijk je raakt ze niet kwijt.

 

Mens en dier belopen de paden.

Een ree die ijlings diens weg vindt,

om de voetstap van de mens te ontlopen.

Een specht tikt zachtjes tegen een stam.

Hij heeft reeds zijn boom in diens bezit.

Verankerd vanuit het maagdelijk wit.

 

Geruisloos passeert ook de mens de paden.

Je raakt niet uitgekeken wat dit plekje je biedt.

Je wordt bevangen door de rust om je heen.

De witte winterwereld heeft het omarmd.

En heeft het in diens kilte verwarmd.

 

En ik kijk, en ben alleen maar stil....

 

 

Els ~ januari 2019.

 

 

 

In de morgen waren we bij de valken in De Mortel.

We werden gelokt door de witte wereld om ons heen.

Het was weer even geleden dat we dit mooie plekske in De Mortel

in een winters kleed hadden gezien.

Het was koud, maar gelukkig windstil.

Geruisloos had dit mooie plekske de winter ontvangen.

Op de spottersplaats werden we meteen blij verrast met beide

valken.

Een zat op de linker grote antenne bovenop de Toren.

De ander vloog van de Toren weg nagestaard door de ander.

We zijn niet lang op de spottersplaats gebleven, vanwege de kou.

We gingen aan de wandel.

 

Waar je ook keek de aarde was bedekt met een wit tapijt.

Je zag in al dat wit de sporen die mens en dier erin hadden achter-

gelaten.

We herkenden de sporen van reeën.

Een ander dier moet ook van dit plekje gebruik gemaakt hebben.

Het zijn de dieren die ook hier wonen en alle paden en bomen feilloos

kennen.

We keken veel om ons heen, in de hoop een dier te ontdekken.

Maar dat bleek vruchteloos.

Het water in de Snelle Loop was niet bevroren. Het water kabbelde

dan ook voort.

We hoorden het zachte geklop van een specht.

Verder was het volkomen stil.

We letten zelf goed op waar de voetstappen te zetten, omdat alles

was bedekt, en contouren vervaagd waren.

Veelal droegen de kale takken sneeuwvlokjes die ontelbaar gevallen

waren.

Van weer andere bomen had de wind er grip op gekregen en had

er de vlokjes verloren.

 

We kwamen weer op de spottersplaats terug.

Beiden valken waren er niet meer.

Maar het gaf ons een goed gevoel ze beiden gezien te hebben.

In de middag reden we weer rustig naar huis bij al het wit.

Koning Winter was ook dit mooie plekje niet vergeten....

 

 

 

Wandel met ons mee....

 

 

Foto's genomen met de compact camera.

 

 

Klik:

---------------------------------------------------------------------

Bij gebrek aan iets anders....

Dinsdag 12 februari 2019 ~ zwerm duiven.

 

 

 

Heden morgen waren Sjef en ik weer in De Mortel.

We weten inmiddels dat het nieuwe valkenkoppel elkaar heel leuk vinden.

En zij dragen samen een belofte.

Beiden willen heel graag op deze locatie een nieuwe generatie voortbren-

gen.

Laten we hopen dat in dit broedseizoen dit ongestoord zal gaan verlopen!

 

Op de spottersplaats zagen we meteen dat er geen valk thuis was.

Heel jammer, maar ook zij mogen natuurlijk even een visite afleggen.

Opvallend was het gekraai van kraaien vanuit de bosrand.

 

Omdat het op de Toren heel stil bleef, ondernamen we weer een wan-

deling.

Al snel ontdekten we waar al het gekraai vandaan kwam.

Een zwerm kraaien zat achter de Toren in een aantal bomen.

Voortdurend vlogen zij af en aan en leken ruzie met elkaar te hebben.

Ik stond stil bij de bomen en hield het stelletje in de gaten.

Ik dacht: "Bij gebrek aan iets anders, oriënteer ik me maar op andere

gevleugelde vrienden, die immers ook de moeite waard zijn."

Kom ik dus midden in een kraaienruzie terecht.

Ruzie of niet ik wist ze snel te fotograferen. 

Sjef stond naast mij en hield ze ook nauwlettend in de gaten. Mijn

handje beschermend vasthouden hoefde hij niet, want ik waande mij

niet in de Hitchcock film "Birds". 

Toen we doorliepen was de ruzie nog niet beslecht.

Ik had ondertussen toch iets anders "slecht" op mijn netvlies, ook al

waren zij niet thuis.

 

We zagen de sporen van het bomen rooien.

Bomen lagen her en der nog om. Takken waren bij elkaar gelegd.

Veel is er gerooid. De Toren is daardoor beter tussen de bomen zicht-

baar.

We kwamen ook weer enkele runderen Aberdeen Angus tegen.

Ze hapten genoeglijk in het gras.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

En weer dacht ik: "Bij gebrek aan iets anders...." speurde ik met de

verrekijker de bomenrij af achter de Snelle Loop.

In een van de bomen zag ik een behoorlijk aantal duiven in de kale tak-

ken zitten. Dat was ook een fotootje waard.

En alsof ze wisten dat ik ze gadesloeg, want plotseling gingen ze op de

wieken. Het bleek weer om de grote zwerm duiven te gaan!

Het was indrukwekkend, en daarom ook een foto waard!

 

Het bleef stil rondom en op de Toren.

Het was middag geworden.

De bewolking boven ons werd ijler, zodat de zon voorzichtig de kans

kreeg om door te breken.

Die kans zou het dan ook ruimschoots krijgen.

 

We besloten om weer huiswaarts te keren, met de wetenschap dat het

belangrijkste element voor een geslaagd broedseizoen weer aanwezig is.

Hopelijk wordt dit nieuwe koppel dat ook gegund.

 

Rijdend op de Hemelsbleekweg rinkelde onze mobiel.

We namen op.

Een keelklank lijkend op een slechtvalk deelde ons mede dat we even 

moesten stoppen, verrekijker erbij, en moesten kijken naar de bomen

die de duiven in hun bezit hadden genomen.

En tja, daartussen zaten de twee valken watersnavelig bij zoveel

prooitjes!

Onthutst bij dit beeld heb ik er geen foto van genomen....

 

Berkenbomen in de berm van de Hemelsbleekweg.

Sfeervol. Links zie je een grijs stipje van onze auto.

Aan de wandel.

Sjef ziet de Aberdeen Angus runderen.

De ruziënde kraaien.

Takken bijeen na het rooien.

De Toren is telkens beter zichtbaar.

Duiven in de kale bomen achter de Snelle Loop....

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

Narnia.....

Narnia 2005,  Aslan ~ computeranimatie.

Donderdag 7 maart 2019 ~ VM, het mannetje, op de grote antenne van de

Toren.

 

 

 

 

We stapten deze morgen in onze auto en reden naar De Mortel.

Daar aan gekomen deed ik het portier open en stapte ik de wereld van

de slechtvalk binnen.

Ik waande mij in Narnia.

Dat beeld doemde in mij op, omdat Sjef en ik het afgelopen weekend in drie avonden naar de drie mooie films hadden gekeken.

De verhalen van de Britse schrijver C.S. Lewis hebben in de films het

respect gekregen dat deze schrijver verdient.

Telkens als ik op dit plekje uit de auto stap gaat er een wereld voor

mij open. Er komt een rust over mij heen die heel moeilijk te omschrij-ven is.

Nu moest ik aan Narnia denken, omdat het zonlicht het beeld dat voor

mij lag gevangen hield en mij een mooie wereld liet zien.

In mijn fantasie zag ik in de verte de leeuw Aslan lopen. Het koninklijke

dier dat iedereen in bescherming neemt.

 

Op de spottersplaats rukte een harde wind aan onze kleren.

De wind die er voor zorgde dat de bomen de verhalen aan ons door konden geven van de slechtvalken die er wonen.

Telkens hoorden we het gakkende geluid van een slechtvalk in de nestkast.

In de verte was het geroep van buizerds hoorbaar.

Plots kwam er een tweede valk aangevlogen. De cirkels rondom de Toren

waren moeilijk te nemen door de windvlagen die tegen het beton van de

Toren op botsten en aan het gevederde lijf rukten.

De valk verdween luidkeels, wellicht op het dak. 

We wisten meteen dat het vrouwtje in de nestkast zat, en het mannetje

bovenop de Toren.

Ook zagen we hoe dit koppel gehecht is aan elkaar, want ze verlie-

zen elkaar niet uit het oog.

De rust keerde terug, op de harde wind na.

 

We maakten een wandeling, waarin het zonlicht telkens speelde met

de bomen en de struiken.

Het water van de Snelle Loop volgde onstuimig diens weg.

Op het veld achter de Toren stonden enkele zwarte runderen van

de kudde Aberdeen Angus. Dus in Narnia kwamen zij ook voor.

De bomen vertelden ons dat we telkens omhoog moesten kijken, daar waar de keelklanken van de slechtvalken vandaan kwamen.

Dat deden we dan ook.

Graag bleef ik me aan Narnia vasthouden, omdat het mooie bebossing

kent, net zo mooi als in De Mortel.

De grond was drassing door de regen die gevallen was. 

Sjef en ik laveerden telkens tussen de modderige waterplassen door.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

Ik had met mijn compact camera het nieuwe vrouwtje kunnen fotogra-

feren in de nestkast, terwijl ik bij de Toren gestaan had.

 

Het mannetje dook weer op en riep telkens naar het vrouwtje.

Het vrouwtje vloog de nestkast uit, en bleef even het mannetje volgen.

Hun keelklanken verraadden hun verbondenheid met elkaar.

Dat leverde een extra mooi schouwspel op.

Het vrouwtje keerde ook weer terug in de nestkast.

Het mannetje trotseerde de harde wind en koos de grote antenne op

de Toren uit, om er op te blijven balanceren. Zijn verendeken wapperde

mee in de wind.

Het mannetje ging opnieuw op de wieken, om buitelend het blauw van de

lucht te kiezen, dan wel de grijze en witte wolken, waarin het af en 

toe verdween.

De keelklanken verstomden. Het werd stil

Het mannetje was achter de Toren verdwenen.

 

De wind raasde voort.

Er klonk gebrul vanuit de bosrand tegenover de Toren.

In mijn fantasie was dat Aslan die ons beschermde.

In werkelijkheid doolde daar een van de runderen rond.

 

We stapten in de middag weer in onze auto. We sloten de portieren.

De werkelijkheid drong weer aan mij op.

Maar de wereld van de slechtvalk in De Mortel laat je graag sprookjes-

achtige beelden zien, waarin fantasie en werkelijkheid met elkaar ver-weven zijn. Maar waarin ik de werkelijkheid nooit uit het oog zal ver-

liezen.

 

We reden aan en verlieten de Hemelsbleekweg.

Waarschijnlijk is NV, het nieuwe vrouwtje, zwanger.

Ik hoop dat Aslan dit nest goed zal beschermen....

Ik waande me in Narnia.

Prachtig sfeerbeeld!

Sjef aan de wandel.

Daar waar flink gerooid is.

Verstild.

Daar waar het brullende geloei vandaan kwam.

Het vrouwtje in de nestkast.

Dichterbij. Ze kijkt omhoog omdat zij het mannetje in zijn vlucht ziet.

De Toren waar het zich allemaal afspeelt.....

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

------------------------------------------------