HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2019 - 2.

Verslagen De Mortel.

De verslagen van 2019.

 

 

 

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

regrinus gehuisvest is....

 

 

Deel 2.

 

 

---------------------------------------------------------------------------------

 

 

( klik op foto voor vergroting ) 

 

 

----------------------------------------------------------------

 

 

Een bijzondere gift....

Woensdag 19 juni 2019 ~ juveniel op de onderste torenring.

 

 

 

 

Vroeg in de morgen reden we naar De Mortel op deze zomerse lentedag.

Er was regen en onweer voorspeld rond het middaguur en dat wilden Sjef en ik graag voor blijven.

We kwamen na 40 minuten rijden aan op een zonovergoten spotterplaats.

Er stonden fietsen langs de picknicktafel af.

Er stonden auto's in de berm van de Hemelsbleekweg nabij de ingang

geparkeerd.

We werden op VM getrakteerd, het mannetje, die in de grootste anten-

ne van de Toren zat.

Weldra kwam er een groep jonge vrouwen kwebbelend aan gewandeld.

Ze liepen de spottersplaats op. Zij bleken van een plaatselijke sport-

school te zijn. Zij hadden vandaag de natuur opgezocht.

En ja, ook zij kenden de slechtvalken woonachtig op de zendtoren.

De eigenaresse, naamgenote Els, trakteerde mij heel lief op thee.

Toen kreeg ik van haar een bijzondere gift: onlangs toen zij de spotter-

plaats betrad werd zij tot haar grote verbazing geconfronteerd met

een juveniel die op de rugleuning zat op het oudste bengske van de

spottersplaats.

Zij fotografeerde dit meisje met haar mobiel.

Meisje juveniel vloog weg, maar kwam ook een weer terug!

Graag gaf zij mij de twee foto's voor mijn site.

"Past ook echt bij mij,"zei ze, "Els' Wonderde Wereld."

Want ook deze Els is een waar natuurmens!

Ik bedankte haar er hartelijk voor!

 

( verslag gaat onder de twee foto's verder )

 

De voor mij bijzondere gift!

Dank je wel, lieve naamgenote Els....

Fotografie: Els v.Dongen Slow Sports Gemert/Bakel ~

De Mortel juveniel op de spottersplaats: juni '19.

 

Site sportschool ~ Klik:

Els van Dongen Slow Sports Gemert/Bakel.

De lieve dames verlieten de spottersplaats terwijl er boven de bosrand

links van de Toren een donkergrijze lucht hing, waaruit gedonder weer-

klonk.

Achter al dat grijs doemde een streepje licht op.

We bleven toch kijken naar het heerlijke spelen-vliegen van de juvenie-len. Want na het takken zijn zij al snel op de wieken gegaan.

Een ouder was in de nestkast gedoken. Ik denk NV, het vrouwtje.

De Torenringen zijn ook geliefde objecten voor de drie meisjes.

Evenals de dakrand en het dak.

 

Het begon te regenen.

Er weerklonk luid geroep van de valken naar elkaar daarboven.

Sjef en ik pakten ons boeltje en doken onze auto in.

Het gedonder was weggedreven boven ons. Er was sprake van alleen

een korte regenbui.

Toen het droog werd keerden we terug op de spottersplaats.

We werden op een juveniel op de onderste torenring getrakteerd.

Deze vloog daarna weg.

 

We gingen weer aan de wandel. Op een gegeven moment brak de zon

weer door het wolkendek heen. Daarboven zag het er weer vriendelijk uit.

De rijkelijke begroeiing overal vertelde ons dat het genoeg regenwater

ontvangt.

Achter de Toren bleef de natuur tegen ons zeggen behept te zijn met

de gevolgen van de januaristorm van vorig jaar. Veel is blijven liggen.

Eindelijk konden we zien dat de varens voorzichtig er weer tevoorschijn

komen.

We hielden de eikenbomen in de gaten. Wij ontdekten gelukkig geen

nesten van de eikenprocessierups. Vorig jaar was dat wel.

Hopelijk slaan ze deze plek over.

 

Terug op de spottersplaats was NV op de bekisting van de Toren neer-gestreken

Tijdens de wandeling hadden we opnieuw telkens de valken gehoord,

roepend naar elkaar.

Nu was het stil geworden. De drie juveniel-meisjes zagen we niet.

Tijdens de wandeling had de morgen plaats moeten maken voor de middag.

Het zonnetje bleef wisselend door de bewolking schijnen.

Een blauwe reiger dook naar de grote waterplas, waar de padden im-

mers hun intrek genomen hadden.

 

We keerden weer huiswaarts met een zeer voldaan gevoel.

We hadden ruimschoots de fladderende juvenielen en hun ouders ge-

zien. Een valkengezin bij wie het heel goed gaat.

Ik werd getrakteerd op een voor mij bijzondere gift op de spotters-

plaats, waar zich al heel wat mooie menselijke momenten hebben afge-

speeld......

VM, het mannetje.

VM, het mannetje.

NV, het vrouwtje speelt "kiekeboe."

Juveniel.

Juveniel.

De juveniel vliegt weg.

Sjef turend naar boven bij de natuurkijker.

Ik tijdens de wandeling.

Bij de Snelle Loop.

De sporen na de ruiming van de januaristorm van 2018.

Er duiken hier en daar weer varens op.

Speels zonlicht.

Sfeerplaatje.

NV, het vrouwtje.

NV, het vrouwtje.

NV, het vrouwtje heel statig als een trotse moeder, op de bekisting van de

Toren. En ja, zij mag trots zijn.....

 

 

 

------------------------------------------------------------------

Een fantastische meeting!

Zaterdag 6 juli 2019 ~ de top van de Toren waar wij op gericht waren....

 

 

 

 

 

Er stond een vrolijke zomerzon aan de hemel in het gezelschap van

grote en kleine donzige wolken.

Ik legde deze ochtend nog een laatste hand aan huishoudelijke taken.

Maar de Toren in De Mortel riep.

De keelklanken van de slechtvalken die er wonen bereikten ook mijn oor.

Klanken die na al die jaren zo vertrouwd zijn geworden.

Klanken die verbonden zijn aan de vogel die niet alleen genesteld is in

een nestkast, maar ook in mijn hart.

Ik gaf gehoor aan de lokroep. Sjef die mij daarin telkens weer trouw

volgt.

 

Via het forum DE MORTEL EN ANDERE SLECHTVALKEN stond deze

dag de jaarlijks meeting op het programma bij de familie Slechtvalk

in De Mortel.

Sjef en ik gaven daar graag gehoor aan.

 

Om 10 voor 12 arriveerden we. En natuurlijk leverde dat hartelijke 

kennismakingen en begroetingen op bij valkliefhebbers die we voor

het eerst ontmoetten, en bij bekende slechtvalkliefhebbers.

De saamhorigheid was groot. We zijn gelijkgestemden, en de "Klik"

naar elkaar toe nestelden zich meteen.

Sjef en ik zaten niet aan de picknicktafel, maar aan de"prooitafel"

om in slechtvalktermen te blijven. Ook Sjef en ik lieten er een prooi

achter.

 

De familie Slechtvalk was ons welgezind. 

Niet alleen de valken werden via Beleef de Lente met de cam gespot,

ook de spottersplaats waarop live te zien was hoe vrolijk en gezellig

spotters het er samen kunnen hebben, in het kielzog van de Toren.

 

De juvenielen lieten telkens luidkeels aan ons merken er nadrukkelijk

te zijn.

De roep had ik dus goed gehoord.

Er werd heel wat afgevlogen rondom de top van de Toren en links

en rechts daarvan. Ook beide ouders vlogen ijverig met de drie

juveniel-meisjes mee.

Twee juvenielen leerden wat tikkertje spelen was. 

Prooitje plukken was hen ook al niet vreemd, evenals ringrandje zitten,

antenne-balans-zitten....zelfs de bekisting onder de onderste ring werd

onder andere door een juveniel bezocht terwijl zij een prooitje plukte.

Achter de Snelle Loop stond de kudde Aberdeen Angus heerlijk in

het gras te happen. Zij maakten het plaatje voor ons compleet.

 

Sjef en ik maakten tussendoor weer onze wandeling. Het vrolijke geel

van het jacobskruidkruid in de zomerzon nodigde ons daartoe extra uit.

Dat leverde ook weer mooie plaatjes op.

 

Opnieuw valt er te weinig regen. De sporen van de vorige hete droge

zomer zijn rondom de Toren nog steeds zichtbaar.

Hopelijk gaat er deze zomer toch nog voldoende regen vallen.

 

We kwamen weer teug op de spottersplaats en hernamen weer datgene

waar we voor gekomen waren.

Er werd gespot, gedronken en gegeten. Onze keelklanken verstomden

niet. Tweebeners raken nooit uitgepraat. Zij hebben elkaar altijd heel

wat te vertellen.

Op een van die momenten raakte ik stil. Ik hield de slechtvalken in

de gaten gezeten in het klapstoeltje dat Sjef en ik voor ieder van ons

meegenomen hadden.

Ik nam genoeglijk alles in mij op. Ik genoot ook van het gezellige gekeuvel achter mij. Er werden grappen over en weer uitgedeeld.

Er werd een slechtvalk in de nestkastopening waargenomen.

Ik had de compactcamera direct al in de aanslag.

"Ik zie telkens het kopje boven de rand van het nestrooster!" riep

ik in mijn stilte-moment uit.

Het bleek om een veer te gaan van een prooi.

"Ik heb de hele tijd een veer gefotografeerd!" grinnikte ik. Tja,

daar werd natuurlijk ook om gelachen. Ik wist dat die foto tevergeefse

moeite was geweest.

 

Toen was het moment aangebroken dat Sjef en ik afscheid namen van

de lieve spotters/vrienden  op de spottersplaats, nadat Sjef een mooie

groepsfoto had gemaakt.

 

Het was weer een fantastische Meeting. Ook weer een met een gouden

randje. De herinnering hieraan zal met een warm gevoel bij me blij-

ven.........

 

 

 

 

Juveniel op de top van de grootste

antenne.

Juveniel op de bekisting van de Toren.

Juveniel, gemakkelijk aan de witte band onderaan de staart te herkennen.

De kudde grazende Aberdeen Angus achter de Snelle Loop.

Twee juvenielen bij de nestkast.....

....en toen een.

Mooie oefenfoto door vriendin José met mijn compactcamera van de Toren

genomen. Dank je wel, José!

Jacobskruiskruid op de rand van de spottersplaats.

Henriëtte, José en ik aan de "prooitafel". 

Juveniel met prooi aan de rand van een van de toren-

ringen.

Tegelijk zit een juveniel rechts op de toren-ring.

Bloeiende jacobskruiskruid.

Zebrarups, waar uiteindelijk de sint-jacobsvlinder uit voortkomt.

Ik bij het kruid.

Bloeiende jacobskruiskruid.

Bloeiende jacobskruiskruid.

Bloeiende jacobskruiskruid.

Sjef aan de wandel.

Langs de Snelle Loop.

Langs de Snelle Loop.

Langs de Snelle Loop.

Langs de Snelle Loop.

Sjef op het bruggetje.

Het veld achter de Toren waar het jacobskruiskruid ook welig bloeit.

Aan de bomen zie je hoe de hitte en droogte van de vorige zomer zijn tol

heeft geëist.

Juveniel die een prooi plukt op de bekisting van

de Toren.

IJerig bezig.

Juveniel op de rechter kleine antenne van de

Toren.

Groepsfoto door Sjef genomen bij ook een fantastische meeting met een 

Gouden randje!

---------------------------------------------------------------------

Spelen-vliegen.

Woensdag 17 juli 2019 ~ "Wat is vliegen leuk!" vinden de juvenielen.

 

 

 

 

Het mooie zomerweer zei tegen Sjef en mij: "Ik verwacht dat jullie

weer naar De Mortel zullen gaan. De familie Slechtvalk vliegt op jullie 

te wachten."

Wij tweebeners zitten of staan vaak als wij wachten.

En ja, als wij VERwacht worden dan gaan we toch gewoon.

Dus tufte onze auto deze morgen naar de zonovergoten spottersplaats.

Daar aan gekomen was spotter Piet ook aanwezig met een wandelaar

die het gebied ook kent. Hij had diens hond bij zich. Een Turkse her-

der. Het was een zij anders was ze nóg groter geweest. Ze had het

formaat van een shetland pony. Ze liet zich maar wat graag door mij

aanhalen. Ze smolt ervan ( ik ook ).

Sjef en ik installeerden ons.

We werden meteen door de familie Slechtvalk op onze wenken bediend.

Ze hadden ons immers verwacht.

Piet wees aan waar de ouders zaten.

Weldra begon het heerlijke spelen-vliegen van de juvenielen. Twee

speelden tikkertje. Ze zetten ook regelmatig hun keeltje op. De klan-

ken schalde door het luchtruim.

Een buizerd maakte zijn opwachting. Ook hij vond het heerlijk om zijn

rondjes te draaien rondom de top van de Toren. Hij liet zich ook heer-

lijk meedeinen op de thermiek.

Een valk dirigeerde hem met zachte poot verder van de Toren af.

Maar Buizerd was niet bang en bleef zijn rondjes maken. Buizerd

bepaalde zelf het tijdstip van vertrek.

De man met de Turkse herder ging. Samen met Piet hielden we de

valken nauwlettend in de gaten.

Ik had Buizerd weten te "strikken" en een juveniel met mijn inzoom-

handje gekleefd aan de compactcamera. Dat lukte heel mooi.

Wat ook mooi was om het vrouwtje een prooi te zien plukken op de

bekisting, terwijl het mannetje in een vensterbank zat recht onder

de bekisting. Hij keek telkens omhoog, alsof hij wilde zeggen: "Ik

weet tóch wel dat jij boven mij zit, mét prooi!"

Beide ouders vlogen tussendoor ook hun rondjes met de juvenielen.

Eentje belandde even op de grootste antenne links bovenop de Toren.

Toen het wat rustiger werd gingen Sjef en ik aan de wandel.

 

Overal stond het jacobskruiskruid nog steeds uitbundig te wezen.

De kudde Aberdeen Angus had de schaduw van de loofbomen opge-

zocht.

Voortdurend hoorden we de valken roepen naar elkaar. We zagen 

ook dat zij hun rondjes rondom de top van de Toren weer maakten.

Op dit moment is de familie veel rondom en op de Toren te vinden.

Maar vaak niet meer in het zicht van de webcams. Vaak zitten ze op

een ring, op het dak, op de bekisting, in een venster van het raam

en elders.

Als ze op het dak zitten, of op de balustrade, of op het rooster

weten de cams ze nog te vangen. Ook als zij daar op de wieken gaan.

De begroeiing in de Snelle en -Esperloop was rijkelijk en ook uitbundig.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats. Piet was er niet meer.

Een blauwe reiger streek neer bovenop het zwaluwheuveltje.

Ik wist hem te spotten.

Telkens hoorden wij de valken en buizerds. Ons vermoeden was dat het om jonge buizerds ging.

De middag vorderde. Het was rustig geworden.

Net alsof de valken tegen ons zeiden dat wij ruimschoots op hun vlieg-

activiteiten getrakteerd waren.

En ja, daar hadden zij gelijk in. Wij waren daar ook heel dankbaar

voor.

 

Voldaan reden we terug naar onze woonplaats Eindhoven.

Op mijn pc doemde weldra de foto's op van allerlei mooie momenten

waar wij op getrakteerd waren.....

 

 

Buizerd maakt zijn rondjes.

Vrouwtje peuzelt aan een prooi.

Smullen maar.

Met een hapje.

"Ik weet dat boven mij iets te halen valt."

"Ik heb niks."

"Lukt het daarboven?"

"Ik vrees dat het haar alléén lukt!"

                               Een ouder even op de grootste antenne.

Gigantisch uitzicht!

Weelderig jacobskruiskruid.

Bloeiende waterlelie in de Snelle Loop.

Ik aan de wandel.

Sjef aan de wandel.

De rijkelijke begroeiing in de Esperloop.

Bloeiend jacobskruiskruid.

Met de zebrarups.

Van dichtbij.

                                  De blauwe reiger zit grijs te wezen.

Slim bekeken van de Aberdeen Angus kudde.

Van Snelle Loop naar Esperloop....

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

Op zoek naar een eigen levensweg.....

1 augustus 2019 ~ sfeervol achter de Snelle Loop in gebied Bakel.

 

 

 

 

Onze auto tufte deze morgen weer naar De Mortel om met eigen

ogen te kunnen zien hoe het vooral met de drie meisjes gaat.

Zij zijn zo zachtjes aan op zoek naar hun eigen levensweg.

De live streaming beelden van Beleef de Lente heeft hen wereldwijd

begeleidt in hun eerste levensfase. En wat was dat weer mooi om te zien.

Dank je wel daarvoor!

Ik had twee dagen ervoor zelf weer een levensfase van een jaar afgesloten. Twee dagen ervoor vierde ik mijn verjaardag om de dag

erna aan de volgende fase te beginnen. Een fase die tegen mij zegt

vooral te blijven genieten dag na dag van de mooie dingen in het leven.

De valken woonachtig in De Mortel is daar een van tesamen met het

mooie plekje waar hun woning is.

 

Op de spottersplaats gezeten zagen Sjef en ik dat moedervalk weer

op de bekisting boven in de Toren zat.

Heel laag net voor de Snelle Loop scheerden best wel snel twee licht-

bruine grote vogels. Ze verdwenen achter de bomen daar waar buizerd-

nesten zitten.

Ons vermoeden was dan ook dat het om twee jonge buizerds ging, ge-

zien het formaat, de vleugels en de kleuren.

 

Een tweede valk kwam aangevlogen. De moedervalk riep ernaar.

Maar de valk verdween toch weer.

Er was weinig vliegverkeer van de valken. Je zag ze nauwelijks.

Een bevestiging dat de drie juvenielen het gebied hoe langer hoe

verder verkennen. Ze blijven voort langer weg.

 

Sjef en ik ondernamen weer onze wandeling. Het bracht ons achter de Snelle Loop daar waar het bosgebied verder loopt en daar waar het

tegen een weiland aan rust. Het is het gebied van Bakel.

Vervolgens bracht het ons ook weer rondom de Toren.

Het viel ons op dat de natuur ook hier gereageerd had op de verzeng-

ende hitte van de week ervoor die recordtemperaturen kende.

De varens hebben hierdoor het onderspit moeten delven, eveneens het

gras er omheen!

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

De moedervalk vloog weg van de bekisting.

Inmiddels was een valk op de grootste antenne neergestreken links

bovenop de Toren. Deze vloog naderhand er ook weer van vandaan.

Het had een krachtige vleugelslag. Ik bewonderde dat want het ging

waarschijnlijk toch om een juveniel. De witte staartband was zichtbaar.

 

De morgen had inmiddels plaats gemaakt voor de middag.

Kraaien vlogen nabij ons laag over het veld roepend naar elkaar.

Verder was het erg rustig. Er was verder ook geen duif te zien.

Je raakte prettig bevangen door de stilte van deze mooie zomerdag

waarin de zon speels overal diens stralen legde in jubelend licht.

Waarin de wolken ons ook vertelden dat er regenkansen waren.

Maar de natuur snakt immers weer naar water.

 

We keerden weer huiswaarts in de wetenschap dat we dankzij de

cambeelden, die nu live bij Beleef de Lente afgesloten zijn, en

dankzij eigen waarnemingen, dat we een mooi broedseizoen van de

valken er beleefd hebben.

Ik wens de drie juveniel-meisjes alle geluk die zij op hun levensweg

hopelijk gaan vinden.

 

We bereikten Eindhoven, met de wetenschap dat we altijd weer

terugkeren naar De Mortel......

 

 

Deze uitstekende stang op een van ringen viel ons nu pas op.

Moedervalk.

Moedervalk.

We denken dat dit een van drie meisjes is.

Meisje.

Meisje.

In de schaduw aan de wandel.

In de verte ligt de spottersplaats.

Het jacobskruiskruid is uitgebloeid.

Speels zonlicht.

Sjef zoekt de schaduw op.

Achter de Snelle Loop.

Achter de Snelle Loop.

Bospad beslist achter de Snelle Loop......

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

Stilte.....

Donderdag 22 augustus ~ verstild....

 

 

 

Deze morgen reden we vrij vroeg naar De Mortel.

Het zomerweer was weer helemaal terug.

Een klein zomerbriesje waaide over de akkers, de grasvelden en over de spottersplaats toen we er aankwamen.

Er was verder alleen maar de stilte van een gevorderde zomer.

Bovenop de Toren was het stil. Er was ook niets te zien. Dus ook geen

valk.

In de verte hoorden we kraaien en een buizerd. Een zilverreiger klap-

wiekte over de Snelle Loop en dook naar beneden.

Er kwam een trimmer vanuit de bossen aangehold. Duidelijk geen slecht-

valk. Het was een hij, hij had grijze haren, en puffend en zwoegend

passeerde hij de spottersplaats. Maar hij volhardde in datgene waar

hij mee bezig was.

Er dook een slechtvalk op de grootste antenne bovenop de Toren!

Een volwassen valk.

In het felle zonlicht kon je diens verenpak heel goed zien.

Niet zo heel lang bleef de valk zitten. Het luchtruim lonkte weer.

 

Sjef en ik gingen weer aan de wandel.

Het vrolijke zonlicht had nagenoeg overal grip op. Daar waar het niet

bij kon zag je de schaduwpartijen. Dat zorgde vaak voor een mooi

effect.

In de grote waterplas aan de bosrand stond heel weinig water.

Daar waar voorheen de padden luid kwakend talrijk zaten.

Het is jammer om te zien dat ook dit jaar de varens geen echte kans

hebben gekregen. Al snel moesten zij het onderspit delven ten opzichte

van de verzengende hitte die deze zomer kende.

Het ruige gras zag geel.

Overal lagen vallende dennenappeltjes en eikels op de grond.

Je moest opletten waar je liep.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

Voortdurend hoorden we twee buizerds naar elkaar roepen. We

zagen ze niet.

Af en toe vloog er een passagiersvliegtuig over richting Eindhoven

Airport.

De valken vertelden tegen ons duidelijk op de vlucht te zijn.

De jongen kiezen hoe langer hoe meer voor een groter luchtruim.

De ouders hebben daardoor weer alle vrijheid om ook hun eigen weg

te gaan, wetend terug te kunnen keren naar hun thuishaven.

De drie valkenmeisjes zullen definitief op de wieken gaan om een

eigen weg te kiezen voor een thuishaven die van hen is.

 

Aan het begin van de middag reden we weer naar huis.

We verlieten de stilte van dit mooie plekje om uiteindelijk in de ge-

luiden van een grote stad te verdwijnen, zonder verloren te gaan.....

De maan liet zich verrassend zien.

Samen op de spottersplaats in het zicht van de Toren.

"Valk, laat je kopje eens zien."

"Dit is al iets beter."

"Dit is uitstekend. Dank je wel! "

Doorkijkje.

Bij een zeer dicht begroeide Snelle Loop.

Zonlicht en schaduw.

Bij het hoge gele gras.

Nabij dood hout.

Het was weer genieten.....

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

De wijde wereld in....

Dinsdag 10 september ~ het vrouwtje heeft weer de tijd voor haarzelf. 

 

 

 

 

Meteen na het ontbijt reden Sjef en ik weer naar De Mortel.

Deze mooie nazomerdag lokte Sjef en mij naar de valken.

Daar aangekomen troffen we het vrouwtje weldra meteen aan op de

bekisting van de Toren onder de onderste ring.

Dan zat zij tegen de Toren aan. Dan zat zij rechts bij de rand. Dan

zat zij links bij de rand. En toen zat zij toch maar weer rechts bij

de rand.

Tja, je kunt maar ergens mee bezig zijn, hé.

Sjef en ik zaten alleen op de spottersplaats aan de picknicktafel.

Dat bood mij een steviger compact-inzoomhandje om de valk te

kunnen fotograferen.

Duiven vlogen af en aan. Kauwtjes streken kauwend en krijsend neer

in het veld voor ons. Door de begroeiing waren hun kopjes telkens 

alleen maar zichtbaar.

Een tweede valk scheerde zich nu niet bepaald gehaast langs de Toren.

De valk nam een ruime bocht om vervolgens te verdwijnen. Ons ver-

moeden was dat dit om het mannetje ging. Hij werd door het vrouwtje nagekeken.

Plotseling hebben beiden de tijd weer voor zichzelf.

De drie juveniel-meisjes zijn de wijde wereld ingetrokken.

Definitief? Ik verwacht van wel.

De wijde wereld lonkt. Wat gun ik hen een fantastisch valkenleven!

 

Sjef en ik gingen aan de wandel. Er waren weer bomen gerooid en geruimd. De boom die sinds vorig jaar januari over het bospad achter

de Toren lag was in stukken gezaagd en links en rechts van het pad

neergelegd. Sjef en ik hoefden niet meer een boomspringertje uit te

voeren. We konden weer rustig doorlopen.

Telkens hoorden we tok-tok-tok. De ene keer harder dan de andere

keer. Het waren de eikels die massaal uit de eikenbomen vallen.

Ook hadden weer heel wat eikenbomen zich vermenigvuldigd.

De Snelle Loop kan niet meer snel lopen. De begroeiing dit jaar is

ontzettend weelderig geworden. Zodanig dat je het water op veel

plaatsen nog maar nauwelijks ziet.

Gelukkig wordt dat elk jaar in het najaar geruimd.

Toen we over het onverharde deel van de Hemelsbleekweg liepen za-

gen we dat het vrouwtje nog steeds op de bekisting van de Toren zat.

Dus kon ik haar van nog dichterbij fotograferen.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats en ploften op een van de

twee bengskes neer.

Er kwam een groep wandelaars voorbij. Kinderen met begeleidsters.

Niet veel later kwam de tweede groep. Graag maakte deze groep een

pauze op de spottersplaats aan de picknicktafel.

Zij waren van basisschool De Driesprong. De kinderen kwebbelden

door elkaar heen en aten hun meegenomen lunch vanuit hun rugzak.

Daarna raapten ze hun moed weer bij elkaar om de wandeling weer te

hervatten.

 

In de middag vertrokken Sjef en ik weer.

Het valkenvrouwtje keek eens naar beneden, en zag ons in een grijs

blikken ding stappen op vier zwarte schijven. Als Pa er nog was geweest

zou hij feilloos weten te zeggen dat het om een auto ging op vier zwarte

wielen en dat Sjef en ik twee tweebeners zijn.

Nu kon niemand dat in valkentaal tegen dit vrouwtje zeggen....

 

 

NV, het vrouwtje op de bekisting van de Toren.

Het vrouwtje.

Het vrouwtje.

Sjef aan de wandel.

Nabij de Snelle Loop.

Ik aan de wandel.

Sfeervol!

Langs de Snelle Loop.

Afwatering.

Blik op het veld die achter de Toren doorloopt.

Hier is de Snelle Loop volledig dichtgegroeid.

In stukken gezaagde boom die voorheen over het bospad lag.

Tenslotte bij de wandeling kwamen we de vrouwtjesvalk weer tegen....

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------