HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2020 - 2.

Verslagen De Mortel.

De verslagen van 2020.

 

 

 

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert-

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

grinus gehuisvest is....

 

 

Deel 2.

 

------------------------------------------------------------------------------------

( klik op foto voor vergroting )

 

 

---------------------------------------------------------------------

Onbezorgd.........

Dinsdag 7 juli 2020 ~ vrouwtje vliegt naar de Toren met prooi.

 

 

 

Onder sterk wisselende Hollandse luchten reden Sjef en ik in de

vroege morgen deze dag naar de slechtvalken in De Mortel.

Beleef de Lente heeft de live beelden gesloten.

Het waren mooie beelden. Zij lieten ons zien hoe mooi en vlekke-

loos dit broedseizoen verlopen is.

Het is een onbezorgde familie die op de Toren woont.

 

Toen wij ons nestelden op de spottersplaats nabij het nest van de

valken, werden ook wij weer geconfronteerd met het feit hoe zorge-

loos de valken door het leven gaan.

Het mannetje zat in de grote antenne bovenop de Toren.

Zat het eerst tegen een grijze wolkenmassa aan, weldra was deze

helderblauw. De zon scheen vrolijk op zijn bevederde jas.

Even maakte het mannetje ook een rondje met de Toren onder zich.

Een juveniel zat op de derde ring van onderen af voor het hekwerk.

Ik dacht bij deze aanblik aan de tekening in pastel door mij onlangs

gemaakt.

Het is meisje EXO op de stellage van de schotels op de Toren.

Dat gaf mij een dankbaar gevoel.

Wat zijn juveniele slechtvalken toch ook heel erg mooi!

 

We gingen aan de wandel.

Het uitzicht van het uitbundige geel van de bloeiende jacobskruis-

kruid nodigde je daartoe uit. Ons fototoestel wist dat zonnige geel

ook te vinden.

Een geelgors kruiste ons pad. Wij hielden onze pas in om dit par-

mantige beestje zijn gang te laten gaan.

Op het veld achter de Toren werden we weer door het uitbundige

geel begroet. Daar tussen stond de kudde Aberdeen Angus te gra-

zen.

 

Geschetter boven ons.

Twee juvenielen waren heerlijk in de lucht met elkaar aan het

spelen. Telkens speelden ze tikkertje met hun poten en buitelden

ze om elkaar heen. Ik keek dan wel, dan niet tegen de zon in.

Ik had mijn compact camera in de aanslag.

Maar omdat zij zo behendig en snel waren, ik gehinderd werd door

het felle zonlicht, heb ik daar helaas geen foto's van kunnen maken.

Op een gegeven moment verdwenen ze richting de zon die fel op ze

scheen. De spelende juvenielen verdwenen achter de kruinen van de

de bomen.

We bleven ze nog een hele tijd horen.

 

Op de spottersplaats terug gekeerd was de juveniel die op de derde

torenring zat verdwenen.

Het mannetje was ook weg, maar keerde toch weer terug.

Plots zagen we een valk moeizaam komen aanvliegen. Het maakte

rondjes om uiteindelijk op de Toren op de onderste torenring te

landen.

Het was het vrouwtje mét prooi.

We hoorden geen juveniel die luidkeels om de prooi riep.

 

Een hele tijd hebben we gerelaxt op het bengske op de spotters-

plaats gezeten.

Het viel ons op hoe weelderig alles er bij lag. En ook, hoe de

natuur de aanplant hard heeft laten groeien, dankzij de regen

wat de aarde rijkelijk ontvangen heeft.

De Snelle Loop is ook weer dicht begroeid.

Overal schieten jonge scheuten uit van de eikenbomen.

Kortom de zomer laat zich ook daar weldadig zien.

 

Rond het middaguur reden we weer naar huis. We lieten een onbe-

zorgde slechtvalkenfamilie achter....

 

Mannetje op de grote antenne.

Mannetje.

Juveniel.

Mannetje.

Mannetje.

Geelgors.

Kudde Aberdeen Angus tussen het bloeiende kruid.

Vrouwtje met prooi.

Vrouwtje met prooi.

Weelderig veld langs de spottersplaats door het bloeiende jacobskruiskruid.

Vlinders weten het kruid te vinden.

Dichterbij.

Mooi!

Pauzeren tijdens de wandeling.

Pauzeren.

Speels zonlicht.

Dichte begroeiing in de Snelle Loop.

Het bloeiende kruid.

Dichterbij.

Weelderig geel.

Sfeervol.

De Snelle Loop.......

 

 

 

----------------------------------------------------------------

Zwarte gedaante!

Dinsdag 21 juli 2020 ~ mannetje op het hekwerk boven op het dak van de

Toren.

 

 

 

 

Onze auto rook alweer De Mortel waar de slechtvalken wonen.

We werden deze ochtend de vierwieler ingeduwd en de auto begon

te rijden.

De zon scheen heerlijk tussen grote vriendelijke wolken door. De

temperatuur was aangenaam. Daarom waren we onze auto ook dank-

baar dat hij ons naar de valken in De Mortel bracht.

 

Eenmaal daar, gezeten op een der bengskes van de spottersplaats,

zagen we het vrouwtje op haar vaste stekje zitten. Namelijk de

bekisting op de Toren.

Niet lang daarna nam het mannetje plaats op het hekwerk op het dak

van de Toren.

Ik zocht met mijn geoefend oog, ik heb er zelfs twee, de Toren af.

Ik zocht de juvenielen. Maar ik vond ze niet. Zij lieten zich ook niet

horen. En ja, het zijn vier sterke mooie juvenielen, klaar om te gaan

vertrekken. Hun tochten zullen langer worden en verder weg. En dat

heeft maar één doel: de weg van de volwassenheid opzoeken en vin-

den, om uiteindelijk neer te strijken op een eigen stek.

 

We gingen aan de wandel. De lucht boven ons liet je telkens naar boven

kijken, vanwege de mooie wisselende wolkenpartijen.

Ondertussen zagen we ook weer hoe rijkelijk en weldadig de Snelle Loop

dicht gegroeid was. Het deed inderdaad weldadig aan. Maar het water

kon niet meer lopen, laat staan snel. Gelukkig dat het mooie gebied

nauwlettend in de gaten wordt gehouden.

Er vlogen ganzen over diezelfde loop. Een duif passeerde.

We liepen er heerlijk ontspannen. Overal dook het vrolijke geel van

het jacobskruiskruid weer op. Dan stonden er in bloei, dan stonden er

nagenoeg uitgebloeid.

 

We kwamen achter bij de Toren terecht.

Plotseling, het gebeurde heel snel, stonden we oog in oog met een

zwarte gedaante! Onze blikken kruisten elkaar.

Wat nu? We konden geen stap meer verzetten.

Sh*t, nóg een! 

We werden door twee paar ogen aangekeken.

"Mogen we er door?" vroeg ik met een benepen stem.

We schrokken ons kapot toen een van de twee antwoordde: "Jul-

lie doen maar!"

IJlings schoot ik alleen langs hen.

Sjef bleef verbouwereerd staan.

Ik schoot angstig tussen het kruid om er foto's van te nemen.

Verr*k, hoe heetten die krengen ook al weer. Ik begon alle

namen van de twaalf apostelen af te raffelen. Tussendoor zat Jacob.

Die leek er het meest op. Alleen snapte ik niet wat ie met dat

kruis moest doen.

Terwijl ik de foto's nam werd ik rustiger. Sjef kwam mijn richting

in gelopen. Hij bleef weer staan.

Ik begon naar Sjef toe te lopen.

Continu werden we door de twee zwarte gedaantes in de gaten ge-

houden.

Ik trok mijn stoute schoenen aan. Sh*t, die had ik al aan. Echt

braaf zijn ze nooit geweest. Ik liep naar de twee zwarte gedaantes

toe.

Hun velletjes blonken gezond in het zonlicht.

"Ik ben Els, en langs mij is Sjef. We komen hier telkens voor de

slechtvalken." zei ik.

"Ik ben Angus en zij is Aberdeen," zei het mannetje.

Ik legde het verband nog niet, maar de twee namen kwamen me wel

bekend voor.

"Aangenaam," zeiden Sjef en ik bijna gelijktijdig.

Ik begon tegen ze te kletsen. Terwijl ik dat deed besprong het man-

netje het vrouwtje.

Maar die zei: "Ik heb geen zin." Het mannetje gaf daar gehoor aan.

En ik riep naar hem: "Je bent er wel erg snel bij. Je bent nog een

kalf. Hoe ben jij opgevoed?"

"Niet!" antwoordde het jongetje heel stoer.

Ze bleven toch graag in elkaars gezelschap. Ze zochten het hogere

gras op en vonden dat ook. 

Beiden liepen daarmee van ons weg.

"Hadden we dat maar eerder opgemerkt," zei ik, "van hen hebben

we weinig te duchten. Hopelijk worden zij geen kalfslapjes.

Om over runderlapjes nog maar te zwijgen."

Sjef gaf geen antwoord. Hij was hier verstandig mee, want ik had

al genoeg onzin tegen die twee zwarte schoonheidjes uitgekraamd.

Ja, mooi zijn ze!

 

We liepen verder.

We hoorden de valken. Dat klonk ons als muziek in de oren.

Toen we op de spottersplaats weer terug keerden waren beide valken

echter vertrokken.

We bleven en bleven, in de hoop minimaal één juveniel te zullen treffen.

Maar dat gebeurde niet.

 

De morgen liep ten einde. We besloten weer huiswaarts te keren.

In mijn herinnering lagen van deze morgen werkelijkheid en fictie dicht

bij elkaar. 

Een sprookjewereld creëren past wel bij deze wonderlijke site....

 

 

                                                   Het vrouwtje.

Het vrouwtje.

Samen op de spotterplaats.

Het mannetje.

Het mannetje.

Langs de spottersplaats het weelderige kruid.

Langs de Hemelsbleekweg.

Tegenover de Toren.

Daar komt HET aan!

HET ziet ons. Sh*t! 

                                                   Slik: TWEE!

Angus wil Aberdeen! ( wegens de censuur niet verder gefotografeerd....)

Ik dook tussen het...eh.... twaalf apostelen kruid.

Heel mooi!

Het heeft connecties met Jacob.

Beiden vervolgden hun weg. Dag, Aberdeen. Dag Angus! 

Tenslotte kreeg deze distel ook mijn aandacht......

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

De horizon lonkt.

Woensdag 5 augustus 2020 ~ er valt telkens wel iets te zien daar beneden.

 

 

 

 

Een uitermate mooie zomerse dag lonkte Sjef en mij naar de slecht-

valken in De Mortel.

Vroeg in de morgen streken we weer op een van de bengskes op de

spottersplaats neer.

Een verkoelend windje vond ons en waaierende telkens over ons heen.

Dat was heel aangenaam.

Er zat een valk op de bekisting, voor de ontluchting, boven op de Toren.

We vermoedden direct al dat dit het vrouwtje was.

We hoopten een juveniel te zien, of twee, of drie. Het mochten er van 

ons ook vier zijn. Maar dat gebeurde helaas niet.

Maar ja, wat is helaas als voor het nieuwe jonge grut de horizon lonkt.

Ik kan ze geen ongelijk geven dat zij zich aan het klaar maken zijn voor

hun levensreis.  Het zou me dan ook niets verbazen als ze niet alle vier

meer thuis zijn. Zij waren al heel snel hele vaardige vliegers. 

Dan lukt zelf een prooi vangen ook sneller.

Ik gun hen alle goeds in hun valkenleven!

 

Er stonden een aantal auto's nabij de ingang van de spottersplaats ge-

parkeerd. Soms van wandelaars? Wij zaten in ieder geval alleen te spot-

ten.

Er viel niet veel te spotten. O ja, kijken naar een valk op de Toren is

altijd mooi om te zien. Zelfs twee, drie, vier, vijf, zes stuks. Dat

mag van mij ook. Maar het was er een. Ze zat telkens naar beneden te

kijken.

Ze dacht vast: daar heb je die twee ook weer gezeten op boomstam-

men dat door de tweebeners tot een gerieflijk zitdingetje was ge-

zaagd en in elkaar was gepoot... eh....gezet.

 

Toen zag vrouwtje dat we op stonden en aan de wandel gingen.

Vrouwtje bleef zitten. Na gedane opvoedingen van haar kids is het

welverdiend uitrusten.

We zagen grote delen van de Snelle Loop niet meer. Het is best wel

overwoekerd door de rijkelijke begroeiing.

Een groepje kwebbelende wandelaars kwamen richting het bruggetje

aangelopen.

"Anderhalve meter! " riep er eentje lachend.

"Natuurlijk,"riep ik, "daar houden we ons aan." We passeerden elkaar.

We wisten nu meteen van wie die auto's waren.

 

Achter de Toren hoorden we telkens een buizerd van dichtbij. Mijn

ogen zochten in de boomtoppen waar het geluid vandaan kwam. Maar

ik kreeg de buizerd niet ontdekt.

 

Plotseling een hoop kabaal van een roepende slechtvalk. Het leek de

roep van een juveniel.

"Natuurlijk," zei ik tegen Sjef, "als wij aan de wandel zijn komt er

eentje tevoorschijn."

Valkje ging flink tekeer. Tussen de hoge naaldbomen door zagen we

telkens de Toren opdoemen. We zagen niets terwijl daarboven de

keelklanken van de valk vandaan kwamen. Daardoor kwam het van zeer

nabij omdat we achter de Toren er niet heel ver van vandaan stonden.

"Ik laat me toch niet aan jullie zien!" klonk het plots daarboven met een

jubelende valkenklank.

Hoorden we dat nu goed?

En omdat we het hoorden riep ik venijnig terug: "Ge zijt bedankt!!!

Of....hadden we een zonnesteek opgelopen?

Ik zei niets meer, dat leek me verstandig, en we liepen verder.

Treiterig bleef de juveniel door krijsen. Een krijs die dwingend was.

Verder hoorden we geen andere vogelgeluiden meer.

Alle vogels hebben hun jongen groot gebracht en zij hoeven zich niet

meer zo druk te maken, zoals bij de familie Slechtvalk het geval was.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

De geparkeerde auto's stonden er niet meer, op die van ons na.

De valk op de Toren was weg. Soms meegegaan met de juveniel? 

Want natuurlijk was het nu daarboven compleet stil. Je kon er een

veer horen vallen.

 

Leven in de brouwerij!

Er kwamen drie buizerds aangevlogen. Zij vlogen speels om elkaar

heen. Ze vlogen rakelings langs de top van de Toren. Ze hadden toch

niets te duchten, want er was niemand thuis. 

De drie buizerds vlogen van de Toren weg in grote cirkels om elkaar 

heen en gingen hoger en hoger. Ik kon ze niet goed bijhouden ook al

had ik het fototoestel in de aanslag.

Jammer!

Van onderen waren zij zo mooi blond. En nee, domme blondjes waren

zij niet, zoals zij acrobatisch door het luchtruim konden vliegen.

 

We hebben beslist nog op de valken gewacht. Maar zij hadden niet

de behoefte om huiswaarts te keren.

De horizon lonkt voor de juvenielen. Dat heeft het ook voor hun ouders

gedaan....

"Ik geniet op mijn vaste plekje."

Nabij de Toren.

Sjef langs de Snelle Loop.

Weer een genietmoment.

De bomen spelen met het zonlicht.

De Snelle Loop zit verstopt.

De Toren terwijl een juveniel zich zo druk maakte.

Zon en schaduw op deze zomerse dag......

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

De stilte verstoord.

Woensdag 19 augustus 2020 ~ het mannetje hoort zijn vrouwtje boven hem.

 

 

 

Onder een stralende zon reden we weer naar De Mortel.

De augustusmaand laat aan ons zien een uitbundige zomermaand te zijn.

Toen we deze morgen op de spottersplaats op een van de bengskes

plaats namen, hoorden we achter boven ons een gakkend geluid. We

zagen in eerste instantie niets. Totdat een grote groep ganzen in v-

vorm in de verte boven de bomen passeerde. Ze babbelden er lustig

op los terwijl ze doelbewust hun weg volgden. Op een gegeven moment

verdwenen ze uit ons gezichtsveld.

 

Op de Toren zat op de bekisting op haar vertrouwde hoekje in de scha-

duw de vrouwtjesvalk.

Onder haar zat in een raamkozijn de mannetjesvalk in de warme zon.

Hij keek vaak omhoog, omdat ze kennelijk het vrouwtje telkens hoorde.

Eventjes riepen ze naar elkaar.

Het mannetje vond het te warm worden in de zon. Hij dook daarom

links van het raamkozijn in het hoekje waar de schaduw vrij spel had.

Heel slim van het mannetje. Daar bleef hij dan ook zitten.

 

Er stonden weer een aantal auto's geparkeerd bij de ingang van de

spottersplaats. Er stond ook weer een fiets gestald tegen een paaltje

aan op de spottersplaats. We gingen er weer vanuit dat het hier weer

om wandelaars ging. Dat bleek later ook het geval te zijn, omdat de 

auto's en de fiets er niet meer stonden.

 

We gingen aan de wandel.

We voelden ons enorm gestoord in de stilte die hinderlijk doorbroken 

werd. In onze stad Eindhoven werden we er ook al door gehinderd.

Waarschijnlijk de pokken-herrie van de JSF's (?) die een doordringend geluid maken, of F16's.

Voortdurend vlogen zij over. We zagen ze niet. Ze zitten vaak heel hoog.

Alleen de juiste inval van het zonlicht weet ze te "vangen". 

We zochten de stilte op, maar dat had in dit geval geen zin.

 

Het uitbundige groen, het geruis van de zomerwind door het gebladerte

lieten je weten van de stilte te houden. Daar hield ik me aan vast.

Dat zijn de geluiden die in een natuurgebied thuis horen.

De Snelle Loop kabbelde niet meer. De delen die begroeid waren zorg-

den er nog steeds voor dat je het water niet meer kon zien.

We kwamen wandelaars tegen, omdat het immers een mooi wandelgebied

is.

Als vanzelf groet je elkaar omdat je van elkaar aanvoelde dat je er voor

dezelfde reden liep, omdat je van de natuur houdt.

 

We kwamen weer op de spottersplaats terug.

De vrouwtjesvalk en de mannetjesvalk zaten er nog steeds.

Ik heb ze op twee plaatsen kunnen fotograferen.

 

We hebben geen juvenielen gezien.

Als ze nu gevieren vertrokken zijn, vliegen ze hopelijk geen enkel vlieg-

tuig achterna, maar vervolgen ze hun eigen weg, die afgelegd kan wor-

den zonder hinderlijk geluid te maken. Dat is veel mooier.

 

De middag naderde zijn einde.

Sjef en ik keerden huiswaarts, om direct het geluid van een vliegtuig

waar te nemen. Maar toen werd het stil....

Het vrouwtje in de schaduw.

Het vrouwtje.

Het mannetje in de zon.

Het mannetje.

Zon en schaduw.

Speels zonlicht.

Uitbundig.

Sjef langs de Snelle Loop.

Het water kabbelt niet meer, dus ook niet meer over het dammetje.

Gedeeltelijk in de schaduw.

Speels zonlicht.

Vrouwtje kijkt omhoog. Gezien vanaf het onverharde deel van de Hemelsbleekweg.

Het mannetje nu in de schaduw.

Het mannetje.....

------------------------------------------------------------------

"Help, ik wil naar mijn veld!"

Opvallende runderlapjes....

Dinsdag 15 september 2020 ~ " ik ben weer thuis."

 

 

 

Deze dag vertelde ons dat het een prachtige nazomerdag was.

Daar profiteerden Sjef en ik heel graag van. Vroeg in de morgen reden

we vrolijk naar de slechtvalken in De Mortel. We hadden er weer beslist

zin in.

Maar ja, dan moeten de valken natuurlijk wel thuis zijn. En dat waren ze

niet. We zaten tevergeefs op de spottersplaats.

We wachtten, en wachtten, en wachtten, en........

"Kom op Sjef, we gaan weer een eindje wandelen," zei ik tegen mannetje

Sjef. Ik had mijn geduld verloren. Maar gelukkig verloor ik niet mijn vro-

lijkheid. Dat kwam door het warme vrolijke zonnetje.

 

We zagen dat de Snelle Loop weer overal zichtbaar was. Onlangs is er

dan ook flink in gewerkt. IJverige handen hebben goed werk verricht,

rond struinend en de voeten gehuld in lieslaarzen.

 

Bij het dammetje doken Aberdeen en Angus weer op.

We zagen nóg meer Angussen en Aberdeentjes!

Plots heel wat meer zwarte runderlapjes.

Nieuwsgierig keek meisje Aberdeen mij aan, rond wandelend in het

lage water van de Snelle Loop, en diens dorst lessend.

"Ik zie jou wel, tweebener Els. Ik ben inmiddels gewend jou te zien."

Ik nam die diepe boe-stem voor lief, want ik kon het toch niet echt gehoord hebben.

Een veel groter runderlapje liep in het gras te happen. Zij trok zich van

mij ook niets aan. Ik liep tegen ze te praten, alsof ze mij konden verstaan.

Wat ik zei was van een kaliber "in-de-ruimte-l*llen".

 

We liepen verder. Ondertussen legde ik automatisch mijn oor te luister.

Ook mijn andere oor. Ik hoopte de keelklanken van de slechtvalken te

horen. Maar nee.

Ik keek ook telkens omhoog als de Toren tussen de bomen door opdook.

Ook niets.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats waar een amateur-wielrenner

was neer gestreken. Hij had er 50 km. op zitten. Hij ging ook deelnemen

aan de ronde van Eindhoven. Dat vergde 150 km. in de rondte.

Tijdens dat gesprek met hem was het valkenvrouwtje thuis gekomen. Ze

had haar vaste stek op de Toren weer ingenomen. Zij liet zich als een foto-

modelletje weer gewillig fotograferen. Daar werd ik extra vrolijk van.

De wielrenner vertrok weer om nog eens 50 km. af te gaan leggen. We wen-

sten hem succes.

 

De morgen vorderde en vorderde.

Er gebeurde verder helemaal niets. Onze vrolijkheid waande zich in saai-

heid, ook al is dit mooie plekske nooit saai.

Het werd warmer en warmer in de vrolijke zon.

We besloten om naar huis te gaan.

Maarrrrr....hoezo saai?!

Lees onder de foto's verder....

Het valkenvrouwtje liet zich na de wandeling mooi fotograferen. Dank je wel!

De Toren na de wandeling, terwijl het vrouwtje direct onder de onderste ring

op de bekisting rechts zit.

Mooi doorkijkje tijdens de wandeling.

Sjef met onze compact camera in de hand.

De Snelle Loop ligt er weer keurig bij.

Vrolijk geniet-moment.

Angusje heeft dorst.

Runderlap Aberdeen.

En toen heerlijk grazen.

En Angusje bleef genieten in het water.

Berkenbomen.

Sfeervol.

 

 

Maar toennn.....

________________

 

Sjef was naar onze auto gelopen en had er in plaats genomen. Ik

stond nog met onze spiegelreflex camera in de hand nabij de ingang

van de spotterplaats. Ik keek nog telkens naar de Toren in de hoop toch

nog de mannetjesvalk aan te treffen. Maar het bleek tevergeefse moeite te

zijn.

Ik liep naar onze auto die tegenover de ingang van de spottersplaats stond.

Opeens stond ik oog in oog met een black beauty:  een Aberdeen!

Ze stond op de Hemelsbleekweg!

Geen klein meisje meer maar een flinke meid.

Haar blik bleef op mij gericht alsof ze zei: "Help, ik wil naar mijn veld!"

Ik vroeg aan  haar: "Maar hoe ben je hier terecht gekomen?!"

Ik wachtte het antwoord niet af.

Aberdeen zette er de pas in terwijl ik snel twee foto's van haar nam.

Maar omdat ik ook wist wat stoven is, stoof ik onze auto in. Met een knal

gooide ik het portier dicht.

( je weet nooit wat zo'n beest in een degelijke situatie kan doen)

(maar toch, ze leek ons ook op te zoeken voor hulp. We hebben haar dat

geboden door de hulp van de politie in te schakelen)

 

"Waar is ze nu?" vroeg ik, gezeten naast Sjef met het fototoestel nog steeds in mijn hand.

"Kijk eens achter je," raadde Sjef mij aan. Daar gaf ik gehoor aan.

Daar stond ze dan, pal achter onze auto niet wetend wat te doen. Sjef

haalde zijn mobiel te voorschijn en nam contact op met de politie in

Gemert en legde de situatie uit.

Ondertussen sjokte Aberdeen de spottersplaats op. Ze speurde langs

de afrastering en moest constateren dat daar geen doorkomen aan was.

Ze verliet de spottersplaats en begon verder over het asfalt van de Hemels-

bleekweg richting de Toren te rennen. Ze wist kennelijk precies waar haar

veld lag, maar niet hoe er weer op te komen.

Gelukkig sloeg ze linksaf de bossen in. De afrastering bij de Snelle Loop

bij het dammetje is op sommige plaatsen vrij laag. Dus wie weet.

Sjef vertelde ondertussen nauwkeurig de situatie tegenover de politie.

Toen reden we aan.

 

Eenmaal in De Mortel zelf kwamen we de patrouillewagen bemand met

twee politieagenten al tegen. Ze wisten dankzij Sjef exact waar te moeten zijn.

 

We reden verder naar huis. We waren onze vrolijkheid niet verloren bij

deze onverwachte opvallende ontmoeting.

Aberdeen zal inmiddels weer bij haar kudde zijn.....

 

 

 

Daar komt ze aan gestoven.

Dichterbij. Maar.......

-----------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------