HOME. » MIJN GEDICHTEN. » MIJN GEDICHTEN - 6.

Mijn gedichten die in woorden gevoelens bij je oproepen in die Wondere Wereld.....

 

Deel 6....

 

 

Copyright ~ Els van de Donk-Pennings.

--------------------------------------------------------

Halloween 2017:

 

“Ik ben een uil.”

 

“Ik ben een uil.

Je hebt ze in allerlei soorten en maten.

Graag zit ik in een boom zonder gaten.

Anders zit zo’n boompje niet lekker.

Deed ik dat wel word ik knetter.

 

Ik ben een uil.

Moe word ik van Halloween.

Dat ondervinden al mijn uilgenoten.

Elk ras heeft dat fenomeen uitgesnoten.

Maar dat helpt niet, geen zier.

En dat doet ons geen plezier.

 

Ik ben een uil.

Mijn soortgenootje wonend in een kerk,

moet jaarlijks het verplicht vleermuisvliegen

gadeslaan, een geducht werk.

De vleermuizen vragen uil Kerk om een oehoetje.

Dat klinkt griezelig bij een boetje.

 

Ik ben een uil.

Wij uilen hebben niets met Halloween.

Ik bezit een echte oehoe, maar in een kerk

ben ik nog nooit gezien.

Ik ben groot van stuk en heb enorme klauwen.

Die gebruik ik dagelijks niet onbehouwen.

 

Ik ben een uil.

Ik misbruik mijn klauwtjes niet bij dat griezelfeest.

Ik trek mij liever terug, hou mij bedeesd.

Onze ogen priemen graag in de donkere nacht,

waarin wij vliegen volkomen zacht.

 

Ik ben een uil.

Je hebt ze in allerlei soorten en maten.

Ik ben een wijze oehoe-uil,  en zie gelaten,

al dat Halloween gespuis.

Mijn soortgenoten in kerk, boom of hol

zien het rondom hen met veel geruis.

 

Ik ben een uil.

Wijs als ik ben lach ik in mijn eentje bij al dat gegriezel

om mij heen.

Tja, Halloween is een heel apart fenomeen….."

 

Els ~ oktober 2017.

 

 

----------------------------------------------------------

 

 

 

Gedicht geschreven i.v.m. 9 jarig bestaan van de site.

 

Gelukt.

 

 

Het is alweer negen jaar geleden dat mijn site ontstond.

Het groeide, ik creëerde en ondervond,

dat ik een site kon bezitten waarin ik mij kon uiten.

Ik betrad ermee de Wondere Wereld, ik ging naar buiten.

Het was mij gelukt.

 

 

Pagina na pagina omvatte het geheel.

Ik toonde mijn werken met potlood en penseel.

Ik zette de woorden in sagen, vertellingen en gedichten.

De site kent daardoor creatieve gezichten.

Het was mij gelukt.

 

 

Mijn fototoestel was en is een trouwe metgezel

dat  de slechtvalk niet schuwt.

Deze vogel heeft de hoofdrol die mij de hoogte in

duwt.

Je komt hem op mijn site tegen altijd weer.

Mijn site dank ik aan deze vogel die daalt en

komt op de juiste pagina neer.

Ja, het is mij gelukt.

 

 

Dank je wel Falco peregrinus…..

 

Els ~ sept. 2017.

 

 

-------------------------------------------------------

 

 

Gedichten geschreven n.a.v. de feestdagen van 2017.

 

 

ADVENT.

 

Het donker…..

 

De weg is lang, kent vele bochten.

De berm is niet zichtbaar, je voelt slechts de glooiing.

Je moet opletten, anders val  je.

Jouw blik kijkt vooruit,  en wil naar de horizon.

Dat is het doel,  je wist waar je aan begon.

 

In de verte, dat weet je, moet het zijn.

De drang om het doel te bereiken is groot.

Je wijkt niet af, je telt de bochten.

Je voeten zoeken en voelt de weg.

Je bent al enige tijd onderweg.

 

Het donker weet van geen wijken.

Je ondervindt er hinder van.

En daar doemt het Licht op.

Het waait mee met de wind, maar dooft niet,

Zodat jij de weg waarop je loopt overziet.

 

Het Licht wist het donker te doorbreken,

Het doel is de Kerststal, jouw tocht omvat vier kostbare weken…..

 

Els ~ okt. 2017.

 

 

 

KERSTMIS.

 

IJverige handen.

 

Een rotswand buiten de stad.

Ogen die daar naar keken.

Handen die ijverig aan de slag gingen.

Hout werd gezaagd, het vertelt de eenvoud der dingen.

 

Het hout zorgde voor  balken.

Het hout zorgde voor  planken.

Het deed wat tegen de rotswand werd verlangt.

Het zal datgene doen,  en het ontvangt.

 

IJverige handen maakte een beschutting.

Het gaf geborgenheid.

Het gaf bescherming voor een os.

Nu warm in het stro, voorheen in het mos.

 

De man wiens handen ijverig werkten zag met blijdschap

het resultaat.

Een man en een zwangere vrouw op een ezel doorkruisten

zijn pad.

Hij aarzelde niet en gaf hen onderdak bij de rotswand.

De man kon niet weten dat deze plek de gehele wereld leerde kennen.

De man en de vrouw vlijden zich bij de dieren  neer.

Een geboorte vond plaats, de geboorte van de Heer.

 

Het is de kerststal die door de ijverige handen was gemaakt.

Zonder dat de man het wist, was dat het doel.

Een eenvoudig huis die in het Licht  het Kind ontving en een

mensenhart raakt…..

 

Els ~ december 2017.

 

 

Van Oud op Nieuw.

 

De tijd verstrijkt….

 

De tijd verstrijkt, het oude jaar tikt de laatste uren weg.

De mens weet dat,  en wil het afscheid uitbundig vieren.

Men zoekt elkaar gretig op en telt die avond de laatste uren.

Omdat het niet lang meer zal duren.

 

De tijd verstrijkt, en plots klinken er twaalf slagen.

De mens omhelst de ander, en weet elkaar te vinden.

Goede voornemens worden er gemaakt.

Het zijn altijd facetten die een mensenhart raakt.

 

De tijd verstrijkt, het nieuwe jaar stapelt de uren.

Het leven wordt weer van alle dag, weg is het

saamhorige begin.

De mens gaat weer zijn eigen weg, en ziet alleen

het eigen doel.

Waar is plotseling het medegevoel.

 

De tijd verstrijkt, de uren gaan.

Denk aan het twaalf uur moment.

Dat ben je toch niet vergeten.

Sluit de blijdschap van het nieuwe jaar in je hart.

Ga naar de ander met de beste voornemens.

Bereik jaarlijks jouw goede doel.

Want, dat geeft elk mens een goed gevoel……

 

Els ~ december 2017.

---------------------------------------------------------

 

 

 

Gedicht geschreven n.a.v. de lange hete, droge zomer van 2018.

 

 

 

Een zomer die de aarde scheurt.

 

Een zomer die de aarde scheurt.
De natuur schrikt en weet niet wat te doen.
Het kan niet vechten tegen de intense hitte.
Het weet niet waarom dit gebeurt.

 

De aarde splijt en legt de wortels bloot.
De planten en de bomen staan verstild.
Ze voelen de verzengende hitte van de zon.
Zij voelen zich verraden in de moederschoot.

 

Mens en dier zoeken de schaduw en zoeken het water.
De mens begrijpt, een dier zit met vragen.
Het is een zomer die teveel van je vergt.
Het antwoord dat komt later.

 

De aarde splijt,
De ziel wordt bloot gelegd.
Dan ontvangt het de eerste regendruppel.
De hitte verdwijnt.
De aarde herstelt, ontvangt het water en gedijt.

 

Een zomer die de aarde scheurt.
Maar zorgt dat het water toch weer opgevangen wordt,
die altijd weet dat dit gebeurt.....

 

Els ~ augustus 2018.

5-8-2018 ~ gescheurde aarde in de Snelle Loop bij de valken in De Mortel.

 

 

 

---------------------------------------------------------

 

Gedicht geschreven door mijn zoon Marcel.

Gemaakt exact een jaar nadat hij tegen zijn ouders ( Sjef en mij )

moest vertellen dat zijn relatie van 15 jaar voorbij was.

 

Gesterkt is Marcel eruit gekomen, waar hij hard voor gewerkt heeft.

Marcel, het gedicht vertelt mij dat jij een prachtig mens bent...

 

 

Lange tijd....



Lange tijd was jij een onderdeel van mijn leven,

waarin ik mij volledig aan jou heb gegeven....



In jouw ogen bleek het uiteindelijk niet genoeg en jij ging op zoek naar

ander geluk.

Het brak mij en maakte me stuk...



En er kwam nog meer ellende van wat ik niet wist in mijn leven,

wat ik je niet meer kan en wil vergeven.....



En toch denk ik ook aan de mooie momenten die we samen hebben

meegemaakt,

ook al heb je me echt met een gevoel van pijn geraakt.

 

Jij gaat inmiddels al een tijdje je eigen weg en ik de mijne...



En voor ons beide is ons verhaal definitief ten einde,

maar dat klein stukje gevoel wat ik nog voor je heb zal in mijn hart

nooit meer verdwijnen....



Marcel ~ 16-11-2018.

 

Gedicht met afbeelding zoals Marcel dit die dag op zijn Facebook geplaatst heeft.

 

 

 

---------------------------------------------------------

Gedichten geschreven n.a.v. de Feestdagen van 2018.

ADVENT.

 

Veel lijkt verloren.



Veel lijkt verloren.

Verloren in een strijd.

Veel lijkt op een agressie

Verloren in de tijd.



Veel licht wordt niet meer gevangen.

Verloren door geweld.

Veel licht wordt niet herkend.

Verloren in dat wat telt.



Veel lijkt al zoekende.

Verloren in eigen belang.

Veel lijkt doelloos.

Verloren in jouw gang.



Veel Licht weet jou te vinden.

Verliezen kan je het niet.

Veel Licht herkent jouw voetstap.

Niet verloren door je eigen boodschap

die dat in stilte verried.



Els - dec. 2018.

 

 

KERSTMIS.

 

Het duister....



Het duister dat het Licht ontvangt,

omdat het dit herkent.

Het duister dat zo eindeloos leek,

en zich daarmee voelt gekend.



Het duister dat zijn passen telt,

op de weg die wordt gezien.

Het licht omsluit de contouren,

En weet wat wordt voorzien.



Het Licht dat het duister omarmt,

en het laat verdwijnen.

Het Licht geeft het zicht waar het moet zijn,

En weet waar het op moet schijnen.



Het duister woont niet in deze stal.

waar het Kind werd geboren.

Je voelt de warmte van Zijn Licht,

Het zal je bekoren.



Zijn Licht verwarmt je als je dit toelaat,

het omsluit je hart voorgoed ongeacht waar je heen gaat....



Els dec. 2018.

 

 

OUD/NIEUWJAAR.

 

Sterretjes.



Naarmate de laatste uren verstreken,

naarmate mijn glas leegraakte.

Het ging niet om een glas, maar om meerdere,

zoals achteraf was gebleken.



Ik werd onvaster, mijn benen leken gewilloos.

Zelfs mijn armen leken niet veel meer te willen,

Het glas werd moeizaam opgetild,

Het leegdrinken duurde een lange poos.



Ik schrok me om twaalf uur te pletter.

Het nieuwe jaar bleek in te gaan.

Ik slaakte enige kreten, het was binnensmond,

want dat leek me veel netter.



Wazig zag ik de wijzers van de klok op 12 uur staan.

Eenieder omhelsde elkaar, dat deed ik toen ook.

Wat ik omhelsde wist ik niet, ik werd naar buiten getroond.

Oorverdovend geknal daarbuiten, ik dacht laat-maar-gaan.



Totdat ik allerlei sterretjes zag dansen, overal om mij heen.

Ik keek naar mijn champagneglas, nog maar half gevuld.

Wat ik mij afvroeg durfde ik niet te uiten.

Wat waren nu die sterretjes, bij mijn glas en mijn onvast been?



Ik was beneveld, het kon van alles wezen.

Ik zocht het echter bij mij zelf , ik keek weer in mijn glas.

Ja, daar zag ik ze, maar ook om mij heen.

Het waren van die rot-sterretjes beneveld en wel,

Ik zocht het bij mij zelf, 't was mijn schuld, moest ik vrezen.



De andere dag, eenmaal uit mijn bed,

wist ik dat ik veel gemist had van alle buitenpret.

En daarom kon ik even geen sterretjes meer zien....



Els ~ dec. 2018.

---------------------------------------------------------

Uitzondering...

 

Gedicht geschreven door schoonzoon Jan over zijn geliefd eiland

Vlieland dat hij samen met zijn partner, onze zoon Marcel, bezocht

van 18 t/m 21 juli 2019.

 

Vlieland en Marcel omsluiten tesamen zijn hart....

 

Klik voor vergroting:

9 augustus 2019 ~ ook Gent en Marcel omsluiten Jan's hart:

------------------------------------------------------

------------------------------------------------