HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2020.

Verslagen De Mortel.

De verslagen van 2020.

 

 

 

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert-

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

grinus gehuisvest is....

 

------------------------------------------------------------------------------------

( klik op foto voor vergroting )

 

 

---------------------------------------------------------------------

Welkom valken in 2020!

Zaterdag 11 januari 2020 ~ het vrouwtje op de bekisting van de Toren.

 

 

 

Van winterweer in het nieuwe jaar 2020 is tot nu toe geen sprake.

Het regent veel en de temperaturen zijn te hoog.

Deze dag echter wees de thermometer 7 graden aan, en de wind

was niet echt aangenaam die aan je trok.

Maar het was droog en het winterzonnetje kreeg een kans.

Sjef en ik grepen dat aan om de valken in De Mortel te gaan bezoeken.

Die middag, terwijl we op de spottersplaats op een van de bengskes

zaten, was het stil boven rondom de Toren. Ook de nestkast stond er

verlaten bij.

Maar plots dook er een valk op, scherend over de spottersplaats.

De valk verdween achter de bomen boven het onverharde deel van de

Hemelsbleekweg. Maar dat duurde niet lang.

De valk kwam weer terug. Het was het vrouwtje. Ze had moeite om

op de Toren terecht te komen omdat de wind graag met de Toren

speelde.

De valk verdween achter de Toren. Slechts kort. V koos weer voor

haar vaste plekje op de Toren, de bekisting pal onder de onderste

torenring. Ze had geen haast meer en ging er goed voor zitten.

 

Sjef en ik kozen toen weer voor een wandeling in het gouden zonlicht

dat het landschap sierde.

Hier en daar kwamen varens alweer tevoorschijn. Enkele bomen die

al niet al te vast in de grond stonden lagen langszij.

Je moest daar als wandelaar rekening mee houden.

 

In de paardenwei stonden de twee roestbruine paarden weer met de

witte bles. Het schaapachtige dier hield hen weer gezelschap.

Ik liep naar de afscheiding. Ik begon tegen ze te praten.

Het grootste paard keek me aan en kwam naar mij toe gesjokt.

De smekende ogen lieten mij dit mooie dier aanhalen. Het bleef

niet bij een knuffel, maar bij meerdere. Het paard kreeg er niet

genoeg van, maar ik ook niet. Ik bleef maar praten. Waarover?

Over van alles en nog wat. Dit was ontegenzeggelijk een lief samen-

zijn.

 

De wandeling werd voortgezet.

De natuur voelde de wind en voelde de warme stralen van de zon.

Wij ook.

Toen we op de spottersplaats terugkeerden zat het valkenvrouwtje

nog steeds op de bekisting van de Toren.

Bij de toegang nabij de spottersplaats van het landgoed was een bord

aangebracht waarop stond te lezen "body secrets."

Ik keek even naar de valk op de Toren. Ik meen mij immers te kunnen

herinneren dat de valken voor ons geen lichamelijke geheimen ken-

den. Dus ik nam dat bord maar voor lief....

....( ondertussen weten Sjef en ik wat het dan wel is )

....Valkje was aan de andere zijde van de bekisting op de Toren gaan

zitten, zoals vaak gebruikelijk.

Sjef en ik besloten om toen huiswaarts te keren, omdat het best wel

koud was op de spottersplaats door de wind die telkens grip op ons had.

 

Het mannetje hebben we niet gezien. Maar we vonden het fijn dat het

vrouwtje wel thuis was.

Een nieuw jaar heeft ook de valken ontvangen. De nestkast is gereed

om weer nieuwe nakomelingen te verwelkomen....

"Mannetje van me, jij bent er even niet, maar ik weet dat je ons nestje

niet vergeten bent."

"Dit is mijn plekje".

 

--- Margo denkt dat het niet het vrouwtje is, maar het mannetje ---

De nestkast wacht.

Sjef aan de wandel.

Een genietmoment.

Omgevallen boom.

In goud zonlicht.

Speels zonlicht.

Sfeervol!

...En deze ook.

"Ik hou van knuffeltjes."

"Dat kreeg ik ruimschoots."

"En ik durfde al wat dichterbij te komen."

 

 

----------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------