HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2020.

Verslagen De Mortel.

De verslagen van 2020.

 

 

 

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert-

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

grinus gehuisvest is....

 

------------------------------------------------------------------------------------

( klik op foto voor vergroting )

 

 

---------------------------------------------------------------------

Welkom valken in 2020!

Zaterdag 11 januari 2020 ~ het vrouwtje op de bekisting van de Toren.

 

 

 

Van winterweer in het nieuwe jaar 2020 is tot nu toe geen sprake.

Het regent veel en de temperaturen zijn te hoog.

Deze dag echter wees de thermometer 7 graden aan, en de wind

was niet echt aangenaam die aan je trok.

Maar het was droog en het winterzonnetje kreeg een kans.

Sjef en ik grepen dat aan om de valken in De Mortel te gaan bezoeken.

Die middag, terwijl we op de spottersplaats op een van de bengskes

zaten, was het stil boven rondom de Toren. Ook de nestkast stond er

verlaten bij.

Maar plots dook er een valk op, scherend over de spottersplaats.

De valk verdween achter de bomen boven het onverharde deel van de

Hemelsbleekweg. Maar dat duurde niet lang.

De valk kwam weer terug. Het was het vrouwtje. Ze had moeite om

op de Toren terecht te komen omdat de wind graag met de Toren

speelde.

De valk verdween achter de Toren. Slechts kort. V koos weer voor

haar vaste plekje op de Toren, de bekisting pal onder de onderste

torenring. Ze had geen haast meer en ging er goed voor zitten.

 

Sjef en ik kozen toen weer voor een wandeling in het gouden zonlicht

dat het landschap sierde.

Hier en daar kwamen varens alweer tevoorschijn. Enkele bomen die

al niet al te vast in de grond stonden lagen langszij.

Je moest daar als wandelaar rekening mee houden.

 

In de paardenwei stonden de twee roestbruine paarden weer met de

witte bles. Het schaapachtige dier hield hen weer gezelschap.

Ik liep naar de afscheiding. Ik begon tegen ze te praten.

Het grootste paard keek me aan en kwam naar mij toe gesjokt.

De smekende ogen lieten mij dit mooie dier aanhalen. Het bleef

niet bij een knuffel, maar bij meerdere. Het paard kreeg er niet

genoeg van, maar ik ook niet. Ik bleef maar praten. Waarover?

Over van alles en nog wat. Dit was ontegenzeggelijk een lief samen-

zijn.

 

De wandeling werd voortgezet.

De natuur voelde de wind en voelde de warme stralen van de zon.

Wij ook.

Toen we op de spottersplaats terugkeerden zat het valkenvrouwtje

nog steeds op de bekisting van de Toren.

Bij de toegang nabij de spottersplaats van het landgoed was een bord

aangebracht waarop stond te lezen "body secrets."

Ik keek even naar de valk op de Toren. Ik meen mij immers te kunnen

herinneren dat de valken voor ons geen lichamelijke geheimen ken-

den. Dus ik nam dat bord maar voor lief....

....( ondertussen weten Sjef en ik wat het dan wel is )

....Valkje was aan de andere zijde van de bekisting op de Toren gaan

zitten, zoals vaak gebruikelijk.

Sjef en ik besloten om toen huiswaarts te keren, omdat het best wel

koud was op de spottersplaats door de wind die telkens grip op ons had.

 

Het mannetje hebben we niet gezien. Maar we vonden het fijn dat het

vrouwtje wel thuis was.

Een nieuw jaar heeft ook de valken ontvangen. De nestkast is gereed

om weer nieuwe nakomelingen te verwelkomen....

"Mannetje van me, jij bent er even niet, maar ik weet dat je ons nestje

niet vergeten bent."

"Dit is mijn plekje".

 

--- Margo denkt dat het niet het vrouwtje is, maar het mannetje ---

De nestkast wacht.

Sjef aan de wandel.

Een genietmoment.

Omgevallen boom.

In goud zonlicht.

Speels zonlicht.

Sfeervol!

...En deze ook.

"Ik hou van knuffeltjes."

"Dat kreeg ik ruimschoots."

"En ik durfde al wat dichterbij te komen."

 

 

----------------------------------------------------------------

"Wij hebben er zin in."

Donderdag 6 februari 2020 ~ "Echt waar, wij hebben samen zin in het

nieuwe broedseizoen."

 

 

"We vinden elkaar nog steeds heel erg leuk. We spelen-vliegen samen.

We spelen tikkertje. We weten feilloos waar ons nest is. Die zoeken

we ook steeds vaker op. We geven elkaar een prooitje. En ja, we klet-

sen wat af met elkaar in slechtvalktaal. Kortom, het gaat goed hier-

boven!"

 

Na een blik op de site van VWG waar de cams weer ijverig hun werk 

doen, op twee na, zag ik een valk op het nestrooster zitten. Ik ver-

moed het vrouwtje. "Mooi zo,"dacht ik, "We komen eraan!"

We reden pal erop deze morgen meteen naar De Mortel.

Daar aangekomen was de lucht grotendeels grijs en kreeg de zon geen

kans.

Op de spottersplaats zag ik dat er nog steeds/of opnieuw een valk op

het nestrooster zat. Ik haalde meteen onze compact camera

tevoorschijn. Dichtbij genomen had ik de indruk dat ik naar het

vrouwtje keek.

Achter ons zagen we dat het "buizerdbos" drastisch was uitgedund.

De boomstammen lagen keurig gestapeld links langszij.

De buizerds zullen andere bomen moeten gaan opzoeken voor hun nest.

Langs de Hemelsbleekweg staat de afscherming voor de paddentrek.

Afgelopen vrijdag ermee begonnen om ze te plaatsen.

 

De valk vloog van het nestrooster af. Niet lang daarna kwam de tweede.

Speels vlogen ze elkaar tegemoet, tikten elkaar speels aan, waarna er

een op de linker grote antenne dook.

De ander verdween.Niet lang. Die koos voor de dakrand links voor bij

de rechter kleinere antenne op de Toren.

Die situatie bleef.

 

Sjef en ik besloten toen om een wandeling aan te gaan, want het was

erg koud.

Je hoorde regelmatig een buizerd.

Je hoorde af en toe een specht tegen een boom timmeren. Die heeft

er dus ook zin in.

Verder was het heel stil. Zelfs de kraaien en de kauwtjes lieten zich

niet horen.

Her en der lag afval verzameld dat uit de Snelle Loop gehaald was.

De paarden in de paardenwei waren een eind naar achteren op een

andere wei geplaatst. Ze zagen ons wel.

Ik keek ze nog na.

 

Sjef die op een gegeven moment achter mij liep begon te janken als een wolf.

"Hahahaaaa, Sjef!"

De echte wolf kwamen we niet tegen.

Ik had er spontaan tegen staan kletsen. Zomaar in de ruimte. En dan

maar hopen dat ik er een fotootje van had kunnen nemen.

Want ja, het is bevestigd. Er is een wolf in de omgeving gezien, en

zelfs meer dan dat! Wolven zien een schaap als een prooi (!) 

 

We kwamen weer op de spottersplaats.

De valk op de dakrand van de Toren zat er niet meer. De valk op de

grote antenne trotseerde nog steeds de koude wind. Stoer valkje.

Wie weet, het mannetje.

 

Het werd middag en we kregen het steeds kouder.

Af en toe waagde de zon erop om door het grijze wolkendek heen te

breken. Dat lukte soms heel even.

 

Toen gingen we weer naar huis waar een grote stad op ons wachtte

en ook ons nest......

 

 

 

Copyright © VWG 2020 Gemert

 

Pal voordat we vertrokken:  screenshot van de valk op het nestrooster.

Met een wapperend rokje.

Mooi gespot!

Wapperende veertjes.

Valk op de grootste antenne.

Nu rechtsom.

Valk op de dakrand. Ik vermoed het vrouwtje.

Het flink uitgedunde "buizerdbos."

Erg koud.

Sjef bij het bruggetje.

In het gele gras.

In het zicht van de Toren.

In het gele gras.

Sfeervol....

 

 

----------------------------------------------------------------

Het leven van de slecht-valk gaat gewoon door.

Zondag 15 maart 2020 ~ in de nestkast gebeurt het.

 

 

 

 

Rond het middaguur waren Sjef en ik bij de slechtvalken in De Mortel.

Onderweg er naar toe was het overal opvallend rustig.

Terwijl het leven van de slechtvalk gewoon door gaat, gaat de mensheid

gebukt onder een virus dat zich snel verspreid

Het is het nieuwe coronavirus.

De mens wikt en weegt welke maatregelen daartegen het beste genomen

kunnen worden. Het ene land is daar rigoureuzer mee dan de ander.

Prioriteit is om het snel in te dammen.

 

De slechtvalk gaat gewoon diens gangetje.

Evenals de rest van de natuur. Het laat je weten geen echte winter

geleverd te hebben, waardoor het voorjaar extra vroeg aanwezig is.

 

Vandaag was daar weinig van te merken, hoewel het wel voorspeld was.

Een venijnige wind sneed over de spottersplaats terwijl Sjef en ik op

een van de bengskes zaten.

Het slechtvalkmannetje zat op de linker grote antenne op de Toren.

Het vrouwtje zat in de nestkast.

Het herbergt twee eitjes die gekoesterd worden door de moeder.

Ze beschermt haar eitjes goed. 

De verwachting is dat er 1 á 2 eitjes meer bijkomen.

 

Omdat de wind gemeen aan onze kleren trok, we niet in ons blootje er wilden zitten, gelet op het coronavirus ( grapje ), gingen we aan de

wandel.

Hier en daar was voorzichtig groen zichtbaar. Langs de Hemelsbleek-

weg in de berm stond een groepje vrolijke narcissen waar de wind

aan rukte.

Je zag geen duif, geen kraai, geen kauwtje. Alleen een overvliegende

reiger. Statig vloog het over de spottersplaats, pal voordat we ver-

trokken waren.

 

Hier en daar lag dood hout van gerooide bomen.

Er stond een paard op de paardenwei. Hij/zij zag ons en begon luid-

keels te hinniken. Ik riep. Het paard twijfelde. Hij/zij bleef staan.

Hij/zij kwam niet naar de afrastering. Toen we definitief wegliepen

werden we een paar keer na gehinnikt.

 

We kwamen weer op de spottersplaats.

De mannetjesvalk had de linker grote antenne verlaten.

Plotseling hoorden we het vrouwtje vanuit de nestkast roepen.

Ze riep duidelijk naar het mannetje ook al zagen wij hem niet.

Totdat ook wij hem in het vizier kregen. Het mannetje dook op de

Toren af, terwijl het vrouwtje steeds kenbaar maakte in de nestkast

te zijn bij hun twee eitjes.

Het mannetje had moeite om weer terug te keren op de linker grote

antenne. Met veel gestuntel lukte het hem, waarna zijn poten stevig

om de stang heen klauwden.

Hij zat.

Het vrouwtje werd stil. Ze wist dat haar mannetje weer vlakbij

haar was.

Af en toe kwam de zon door terwijl de middag diens eerste uren

telde.

 

We besloten tegen 2 uur huiswaarts te keren omdat het harder

was gaan waaien.

Maar we kregen waarvoor we gekomen waren.

Het mannetje was voor ons zichtbaar. Het vrouwtje was hoorbaar

terwijl ze haar twee eitjes beschermde.

 

Hopelijk blijft alles voorspoedig verlopen, zodat we weer van een

mooi broedseizoen kunnen genieten.

En hopelijk kan binnenkort de mens zich weer vrijelijk bewegen....

 

 

 

Het mannetje op de grote linker antenne.

De nestkast dichterbij genomen.

Ik op de spottersplaats.

Voorzichtig groen tegenover de Toren.

Sfeervol.

Dood hout.

Naaldbomen.

Sjef aan de wandel over het onverharde deel van de Hemelsbleekweg.

 

 

 

Copyright © VWG 2020 Gemert

Eenmaal thuis zag ik dat het vrouwtje weer naar het mannetje riep....

 

 

--------------------------------------------------------------------

Sidderend nieuw leven.

Donderdag 2 april 2020 ~ wisseling bij het broeden.

 

 

 

 

Waar je ook om je heen kijkt, de natuur siddert. Het nieuwe leven

ontspruit.

Als mens voel je je daar extra goed bij.

Onder de mensheid heerst er een gegronde angst.

Terwijl nieuw leven zich overal aandient geeft de natuur de mens

een virus dat men moet vrezen.

De straten zijn nagenoeg leeg. Het menselijk leven heeft een stap

terug gezet. Ook Sjef en ik hebben dat gedaan. Ook wij zijn alert.

Je hebt geen keus. We doen dit gezamenlijk om het coronavirus de

baas te worden!

Ik heb er vertrouwen in dat dit gaat lukken.

 

Dan sta je deze morgen oog in oog op de spottersplaats met de

slechtvalken. De natuur laat je zien hoe mooi de wisselwerking tussen

een koppel slechtvalken gaat. Het ontroerde me. Dit kwam door mijn

gemoedstoestand waarin ik verkeer. 

Je bezit een bepaalde angst. Des te mooier is daarom voor mij te zien

hoe mooi de natuur in elkaar zit.

Elke plant, elk dier weet wat de natuur hen ingegeven heeft. Het ge-

draagt zich daar ook naar.

 

Sjef en ik waren blij weer bij de Toren te zijn, verankerd in de grond

van een heel mooi plekje.

In eerste instantie bleef het stil rondom de Toren.

Totdat een valk kwam aangevlogen. En plots nog een. Een van de ouders

joeg een derde valk weg. Dat ging niet agressief. De oudervalk had

de situatie goed in de poot.

De vreemdeling verdween. De oudervalk vloog terug naar de Toren, en

dook het dak op.

Via onze mobiel zagen we op de nestcam dat er ondertussen ijverig

in de nestkast gebroed werd.

Want jazeker, er liggen vier mooie eitjes in de nestkast!

 

Omdat het opnieuw rustig werd gingen Sjef en ik weer aan de wandel.

Overal zie je het uitbotten van loofbomen en van struiken. Op het veld

genoot de kudde Aberdeen Angus ook van de lentezon. Het gaf je be-

slist een lentegevoel. Een buizerd liet zich horen. Het zweefde boven

de bosrand links van de Toren, gesitueerd vanaf de spottersplaats.

We doken het bosgebied in. Op de bodem krioelde het van de kleine in-

gedroogde dennenappeltjes. Overal hoorde je het lied van de vogels

om ons heen.

Ja, het bruist ook daar van nieuw leven.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats. Het was rustig boven

op de Toren. We wachtten rustig op wat er nog kon komen.

We hoorden gak-geluidjes vanuit de nestkast.

Zou het mannetje of vrouwtje in aantocht zijn?

Ja!

Er dook een valk op. Behendig werden er rondjes gemaakt, totdat het

recht op de nestkast afvloog onder luid gekwetter naar elkaar.

Ze hadden elkaar weer heel wat te vertellen.

Ik had mijn compactcamera in de aanslag. Wat is het dan mooi om te 

zien dat de een plaats maakt voor de ander, om koesterend op de

eitjes weer verder te gaan met broeden.

 

Gaat het goed tot nu toe? Ja, het gaat heel erg goed.

En dat is prachtig om te zien. Hopelijk blijft dit zo.

 

Rond het middaguur reden Sjef en ik weer voldaan naar huis. 

Ik houd me vast aan het sidderende nieuwe leven.

Soms komt de dood plotseling heel dichtbij, en dat hoeft niet persé

te maken te hebben met het geduchte virus. Het maakt je extra

verdrietig, dan je door de ontstane situatie al bent.

Ik kan dan alleen nog maar naar boven kijken en me aan het leven

vast grijpen, omdat de natuur mij vooral hele mooie dingen vertelt....

 

Aankomst van de valk voor de wisseling. Ik vermoed het vrouwtje.

De kleine kudde Aberdeen Angus.

Echt lente.

Heerlijk aan de wandel.

De top van de Toren.

Sjef geniet ook.

Voorzichtig groen in de loofbomen.

Gezien vanaf de spottersplaats.....

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------