HOME. » VERSLAGEN DE MORTEL - 3. » VERSLAGEN DE MORTEL 2021.

Verslagen De Mortel.

De verslagen van 2021.

 

 

 

De Wondere Wereld biedt je de verslagen van rondom de Gemert-

toren van Alticom in het Brabantse De Mortel waar de Falco pe-

grinus gehuisvest is....

 

------------------------------------------------------------------------------------

Gelukkig Nieuwjaar, slechtvalken!

 

En een bijzondere geschiedenis van

Sjef en mij....

Woensdag 6 januari 2021 ~ valk op het nestrooster.

 

 

 

Het was koud deze dag toen we 's morgens naar De Mortel reden.

Er was twijfel om te gaan omdat er regen en natte sneeuw voorspeld

was. Maar er werd ook gemeld dat het in de ochtend droog zou blijven. 

Ik verlangde naar de slechtvalken in De Mortel om ze te kunnen begroeten

in het nieuwe jaar. 

Hopelijk waren ze thuis.

Ik werd blij, toen ik als eerste de spottersplaats betrad, en zag dat het

vrouwtje op de bekisting van de Toren zat. Ze at van een geslagen prooi.

Het mannetje kon ik nergens ontdekken.

Gevoelsmatig wenste ik beide valken een gelukkig nieuwjaar.

Ik hoop dat het voor hen weer een mooi broedseizoen wordt.

Ik nam plaats op het middelste benkske. Sjef deed dat ook.

We tuurden voortdurend naar de top van de Toren.

Toen richtten we onze blik op het grijze luchtruim. En ja, er kwam

zwenkend een valk aangevlogen. Ondertussen had het vrouwtje de

bekisting van de Toren verlaten.

Plotseling luidkeels geroep van de valk.

Hij/zij streek achter op de Toren ergens neer. Het geroep herhaalde zich

een paar keer. We hadden stellig de indruk dat beide valken toch thuis 

waren. Vandaar de roep.

 

Plotseling dook een valk op het nestrooster. Soms het mannetje?

Triomfantelijk keek hij alle kanten op, de kou trotserend. Gelukkig was

het windstil.

De valk op het nestrooster vloog weer weg, om achter de Toren een andere

plek te zoeken.

 

Sjef en ik maakten weer een wandeling. De opvallende veranderingen van

de Snelle Loop trok opnieuw onze aandacht, temeer ook dat de loop en-

kele geheimen bloot heeft gegeven voor archeologisch onderzoek.

Dat gegeven was voor Sjef en ik extra interessant.

Achter de Toren graasden de kudde Aberdeen Angus. Zij hadden geen

last van de kou.

Waar je ook keek op deze mooie en bijzondere plek, de natuur sliep ook

daar. Het grijze weer leek dat extra te benadrukken.

Wat houd ik toch van deze plek.

Het geel geworden gras gaf de vele bomen een mooi warm kleurig tapijt.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats waar geen valk te zien was.

We wisten gelukkig dat ze er waren. Ze hadden wellicht de beschutting

van de Toren opgezocht. We bleven wel op ze wachten op een volgend

slechtvalkglimpje. Het mocht ook een GLIMP zijn. Maar dat gebeurde niet.

Rond het middaguur verlieten we de Hemelsbleekweg.

 

Dit bezoek heeft ons verteld dat dit koppel nog altijd op elkaar ingesteld

is, en deze nestplaats nog altijd zeer waardeert....

 

 

Onze bijzondere geschiedenis....

 

Er zijn dus archeologische vondsten in de Snelle Loop uitgevoerd.

Dat brengt mij nu op het punt om daarin onze eigen geschiedenis

te beschrijven.

In 2007 had Sjef een metaaldetector aangeschaft.

Hij nam hem mee tijdens een van onze bezoeken aan de Toren.

Tot zijn stomme verbazing heeft hij in de omtrek van de Toren Romeinse

bronzen munten uitgegraven en een zilveren. Een ervan was nog vrij

goed intact. Het is een munt van 222 jaar na Christus van ceasar Severus

Alexander. Op deze zilveren denarius is de kop en de benaming duide-

lijk zichtbaar.

Op diezelfde plek bij de munten vond mannetje Sjef een speer zonder

heft. Het gaat om een speer van een huurling. De Romeinen voerden deze

speren niet. Immers, het Romeinse leger maakte ook gebruik van huur-

lingen.  Ook vond Sjef daarbij een pijlpunt.

Experts hebben naar deze vondst gekeken en de oudheid ervan bevestigd.

Sjef had in die tijd de gemeente Gemert-Bakel op de hoogte gesteld van

deze vondst. Men had geen belangstelling.

Nu willen we deze vondsten niet meer kwijt. Het blijft in de familie.

Grotelse heide laat een boeiende geschiedenis achter die heel ver terug

gaat in de tijd.

De werkzaamheden van de Snelle Loop met sporen van honderden jaren

geleden trok daarom extra onze aandacht.

Vandaar dat ik deze vondst nu openbaar heb gezet, omdat het nog zoveel

meer verteld, van de plek waar ik zozeer van hou.....

De speer, de pijlpunt en de zilveren denarius.

De kop van de zilveren denarius.

De andere zijde van de zilveren denarius.......

Het vrouwtje.

Ze eet van de prooi.

Aandacht voor de prooi.

Lekker peuzelen.

Waarschijnlijk het mannetje op het nestrooster. Ik heb op de wangvlek gelet.

We zien elkaar.

Een blik naar de verte.

Ik op de spottersplaats.

Verandering in de Snelle Loop.

Sjef nabij het bruggetje met de aangebrachte sluis daaronder.

Het bruggetje met daaronder de sluis.

De kudde Aberdeen Angus.

Sfeervol!

Dit ook.

Waarbij de zon enigszins even een kans waagde....

------------------------------------------------------------------

Een bevlogen stel.

Donderdag 4 februari 2021 ~ het mannetje op het nestrooster in een mooie

positie.

 

 

 

In de morgen reden Sjef en ik weer naar De Mortel. 

We kozen voor deze dag omdat er droog weer was voorspeld, waarin de

zon ook een kans kreeg. 

Toen we op de Hemelsbleekweg arriveerden werden we geconfronteerd met een raceauto, zwaar gehavend en vuil (?) Daar kon je even niet veel meer mee. Hij stond in de berm zielig te wezen.

Op de spottersplaats gezeten werden we meteen met ons inmiddels geliefd

koppel slechtvalken geconfronteerd.

Het mannetje zat op het nestrooster en het vrouwtje  zat op de grootste

antenne links. Vaak is dat andersom.

Een koude wind blies over de spottersplaats. Het was maar goed dat we in

warme jassen waren gehuld. 

Het viel ons op dat we beslist geconfronteerd werden met buitelende vo-

gelgeluiden. Dat gaf nu al een voorjaarsgevoel.

Een buizerd vloog over de Snelle Loop roepend naar een ander. Hij/zij

zwenkte weg over de boomkruinen om uit ons zicht te verdwijnen.

 

Luid roepend verliet het mannetje het nestrooster. Ik probeerde hem met

mijn compact camera te "vangen" maar dat lukte mij niet. Ik hield toen mijn

camera weer terzijde. En dát had ik beter niet kunnen doen!

Het mannetje vloog regelrecht in een grote boog naar de top van de anten-

ne. En ja hoor, hij bevloog het vrouwtje! Ik greep naar mijn camera.

Maar de valken zijn daar zo bevleugelig in dat ik te laat was met mijn ca-

mera.

"O, wat jammer!" riep ik uit.

"Hoezo?" vroeg Sjef verstrooid.

"Zag je dat niet, ze hebben elkaar bevlogen." riep ik weer uit.

"Was het dát?" vroeg Sjef weer.

"Nou en of! Dat wij mensen altijd veel werk hebben. Dat wil nog niet zeg-

gen dat vogels daar ook "uren" overdoen."

"Mmmm....,"mompelde Sjef grinnikend.

Dan gaat het opnieuw even heel snel. Het vrouwtje verliet de antenne.

Het mannetje verliet het nestrooster. Even later werd er samen gevlogen,

waarna een van de twee weer op het nestrooster ging zitten. Het zonnetje

kwam toen eventjes door.

Het werd toen rustig daarboven.

 

Sjef en ik maakten weer een wandeling.

We moesten voorzichtig lopen. Hier en daar was het erg drassig vanwege

de vele regen van de laatste tijd.

Voor de sluis tot voorbij het zwaluwheuveltje was de Snelle Loop uit zijn

oevers getreden. Dat hadden we nog niet eerder gezien. Het water lag dan

ook veel hoger tot aan de sluis onder het bruggetje.

Het water voorbij de sluis lag ( vanwege de sluis ) lager en gutste ijverig

vanuit het hoger gedeelte de sluis door. 

In het lager gedeelte stond het water weliswaar ook hoog vanwege de

vele regen.

We zagen ook tijdens onze wandeling dat er veel bomen weer gerooid

waren. Bomen die door de voorgaande storm gevaarlijk helden of in de

weg lagen, waren geruimd.

Men was daar ijverig mee bezig geweest. Je zag daardoor nu beslist

veel beter de Toren telkens opdoemen.

Op het onverharde deel van de Hemelsbleekweg aangekomen zagen we 

dat er enkele zompige markeringspaaltjes doormidden er zielig bijstonden.

We zagen het opstaande putje van een der huizen, van de gierput.

"En als we dat dekseltje er nu even afschroeven....?" zei ik doodleuk.

Sjef lachte.

 

Toen we op het verharde deel van de Hemelsbleekweg aankwamen zagen

we bij de gehavende racewagen een takelwagen. Twee mannen waren

voorbereidingen aan het treffen om hem weg te takelen en mee te nemen.

 

Weer terug op de spottersplaats zat een valk op de antenne en een rechts

op de hoek van de dakrand.

Opeens een hoop gekrijs van een valk. Er kwam razendsnel een derde valk

aan gevlogen. Dat werd door de valk die op de antenne zat niet geduld

Hij dook van de antenne af en vloog de derde valk achterna. Krijsend raak-

ten ze elkaars poten aan. 

De derde valk leek te verdwijnen. "Onze" valk keerde terug, maar dook op

de kleinere rechter antenne nabij de valk op de dakrand.

Ze keken telkens achterom. Wij zagen niets in het luchtruim waar zij naar

keken. Maar de valken wel.

En ja hoor, de derde valk kwam weer terug. Ik hield mijn compact camera

op het koppel gericht bovenop de Toren.

Rakelings zoefde in mijn zicht van de camera de derde valk links langs

de rechter antenne waar het koppel zat. Dat ging zo snel dat ik ook dat net 

niet kon vastleggen. Ik fotografeerde wel "ons" verbouwereerde koppel die

de derde valk nastaarde.

De ongenode gast kwam niet meer terug.

 

Het liep naar de middag. We besloten weer huiswaarts te keren. 

We zagen de werkende mannen bij de gehavende sportauto. We hebben

uitgebreid beide valken gezien, en zelfs een derde valk.

En wat we vooral weten is, dat "onze" valken inmiddels een bevlogen

stel is. En dat belooft veel goeds....

 

 

Het vrouwtje.

Het mannetje.

Het mannetje.

Het mannetje.

Het vrouwtje.

In het zonlicht.

In het zonlicht.

De Snelle Loop uit zijn oevers getreden.

Het kolkende water dat de sluis passeert.

Links voor de sluis ligt het water hoger.

De Toren.

Veel bomen gerooid. De Toren is beter zichtbaar.

Ik aan de wandel.

Sfeervol.

Sjef aan de wandel.

Sfeervol.

Valk op de dakrand van de Toren.

Valk op de dakrand.

Weer een valk op de antenne.

Het koppel bij elkaar. Ze zien de derde valk terugkomen.

Het koppel staart de reeds passerende derde valk na.

Els febr. 2018 ~ "Bevlogen". Tekening in pastel op pastelmat.

Zo ziet dat eruit.......

----------------------------------------------------------------------

Winter Wonderland.

Woensdag 10 februari 2021 ~ de spottersplaats in sfeerlicht.

Winter Wonderland.



Uit kleine kristallen ben jij geboren, vallend naar benee.

Tot een vlok verworden in stilte heel gedwee.

Vanuit de hemel gevallen dwarrelend in de lucht.

Meedeinend wanneer de wind naar jou zucht.



Dan raakte jij de aarde, geruisloos kwam jij neer.

Weldra kreeg jij gezelschap, en het werden er meer.

Ontelbaar werden de vlokken, een deken werd gespreid.

De aarde werd bedekt, het had zich hierop voorbereid.



De sneeuwvlokken lieten geruisloos de contouren vervagen,

Omdat zij alles bedekten, verstild werden de dagen.

Het leek op een betovering verspreidt door een feeërieke hand.

Je begaf je plotseling in Winter Wonderland....



Els ~ 7 februari 2021.

Dit gedicht is speciaal voor deze dag gemaakt.

Het geeft precies mijn gevoel, en daarom mijn gedachte weer.

Toen Sjef en ik deze morgen op de Hemelsbleekweg arriveerden en ik rond

keek wist ik meteen dat mijn gedicht het precies goed had omschreven.

We kwamen vanuit de drukke stad Eindhoven aangereden. Ook deze stad

had zijn scherpe contouren verloren. Daarin de plaats lag er ook daar een

witte deken die alles verzachtte.

Het park waar wij aan wonen gaf ook dezelfde sfeer weer. Ik had het ook

op de "gevoelige plaat" vastgelegd.

 

Dit mooie plekje vertelt je dat het alleen maar rust kent, en dat zoek ik

graag op. Ik dompel mij daarin, samen met mijn man Sjef.

 

Het was heel erg koud. We hadden een nacht van -12 graden celsius 

achter de rug. Deze morgen liep de temperatuur maar langzaam op.

Dat was de reden waarom wij ons extra warm hadden aangekleed.

Ik had vlak voor ons vertrek naar de webcam gekeken. Ik maakte er een

screenshot van. Het vertelde je de stilte en de sneeuw die er gevallen was,

zelfs in de nestkast!

Het was plotseling ouderwets winter geworden. Vele herinneringen komen

bij je naar boven vanuit jouw kind zijn en die je de winters van toen ver- telden. Maar plotseling werd het realiteit en werd het naar het heden ge-

duwd. Het kon nog steeds.

Het was bitter koud op de spottersplaats. Het deerde ons niet. Ik keek naar

boven en nam zelfs vanaf het spottersbankje de sneeuw in de nestkast

waar.

We zagen geen valken. Dat was de week ervoor wel anders. We hoorden ze

ook niet. Overigens waren alle verdere vogelgeluiden verstomd. De vogels

voelden nadrukkelijk dat het plotseling toch winter geworden was. 

In de sneeuw zagen we sporen van een dier die haast had. Ik dacht meteen

aan een haas.

Omdat het stil bleef rondom de Toren gingen we aan de wandel.

 

Het was opletten hoe je liep en waar. Maar omdat we dit mooie rustige

plekje kunnen dromen werd dat geen enkel probleem.

Het water in de Snelle Loop kabbelde door de sluis heen. Op sommige

plaatsen was het water bevroren, waar de stroming gering was.

Achter de Toren werden we weer de kudde Aberdeen Angus gewaar.

Dat gaf een mooi aanblik in het sneeuwlandschap.

Oplettend liep ik rond, om maar niets aan wonderlijk moois te missen.

Sjef liet mij rustig mijn gang aan.

Af en toe hoorden we kraaien. Hun keeltjes verstommen nooit volledig.

In een der bomen hoorden we het ratelende geklop van een specht.

Ik tuurde de bomen langs maar kon hem niet ontdekken. Deze vogel

dacht overduidelijk vooruit. Het weet dat de lente toch in aantocht is.

Waar sneeuw kon liggen, lag het er. En dat is nu zo mooi!

Onze laarzen veroorzaakten een knisperend geluid door het ijs wat onder

het sneeuw lag. Dat gaf je tevens een extra ijzig wintergevoel.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats. Het voorste bengske nodig-

de ons weer uit om te gaan zitten. Daar gaven we weer gehoor aan. We

zaten elk op een matje. Dat was warmer.

We wachtten op het koppel valken. Maar zij kwamen niet.

Of zouden ze op de Toren zitten, zodanig dat wij ze niet konden zien?

Echt vliegweer was het niet, ook al kwam het zonnetje af en toe even tevoorschijn.

Wij gunden hen de rust die het winterweer in stilte bood.

Zij weten dat het voorjaar eraan komt. We hebben niet voor niets nog geen

week geleden een paring van ze waargenomen.

Nog even geduld slechtvalken. Het voorjaar wacht ook nog.

Geniet maar van deze ouderwetse winterperiode, want jullie plekje vertelt

dat je je in Winter Wonderland begeeft.

 

Tegen het middaguur reden we naar huis een rustiek plekje achterlatend....

 

 

Geniet met ons mee van de wandeling.

Omdat het om veel foto's gaat heb ik ze

in een album gezet....

KLIK:

-----------------------------------------------------------------------

"Wij zijn smoorverliefd."

Dinsdag 2 maart 2021 ~ slechtvalk op de linker grootste antenne.

 

 

 

Onder een staalblauwe lucht zetten we deze morgen onze auto tegenover

de ingang van de spottersplaats op de Hemelsbleekweg.

We zagen direct dat er ook weer aan de paddentrek gedacht was. Het

traject is weer uitgezet.

We zagen ook dat beide valken thuis waren.

Eentje zat bovenop de grote linker antenne van de Toren. De andere zat

op de dakrand voor de rechter kleinere antenne.

Ook zagen we hoe Staatsbosbeheer rondom de spottersplaats hun werk had gedaan.

De velden rondom waren beplant met bomen, en ook struiken.

Zij waren allemaal nog mini. Maar de bedoeling is dat zij maxi worden.

Dat wordt over een x-tijd boompje klimmen vanaf de spottersplaats om

de valken op de Toren nog te kunnen spotten.

( ik weet ook dat dit nog jaren niet van toepassing is )

 

Beide valken koesterden zich in de warme zon die uitbundig scheen.

Sjef en ik gezeten op een bankje deden dat ook.

Het was windstil. Langzaam werd het warmer.

De beelden van "Beleef de Lente" zijn weer online. Ook weer bij dit mooie

valkenkoppel! Zelfs de cambeelden vertelden je dat het een stralende dag

was!

We keken vaak omhoog vanwege de hoge Toren. Daarom zagen wij ook

een groep kraanvogels overvliegen.

De valk op de grootste antenne vloog even een rondje, en landde weer

terug op het topje ervan.

Even later was een valk in de nestkast gaan zitten. Dat heb ik ook mooi

weten te spotten met de compact camera.

 

Omdat het rustig bleef maakten Sjef en ik weer onze wandeling.

De natuur leek te slapen bij al die rust.

Maar niets is minder waar. Alles suddert van nieuw leven. Het staat op

het punt om dit waar te maken. 

Plotseling gekwetter boven ons. Tussen de boomkruinen door zagen

we dat beide valken kwamen aangevlogen. Ze hadden de Toren verlaten.

Speels tikten zij elkaar met de poten aan. Hun baltsgedrag vertelt je

dat ook bij hen nieuw leven in de maak is.

Ze zeiden tegen ons: "Wij zijn smoorverliefd." En dat zegt meer dan ge-

noeg. Beide valken vlogen naar de top van de Toren. Ze leken op het dak

te landen.

Opnieuw viel het ons op hoeveel bomen er gerooid waren, om het daglicht

beter door te laten. Her en der lagen boomstammen verspreid.

Terwijl we wandelden bleven we het gakkende, kwetterende geluid van de

valken horen.

Het gaf je het gevoel met hen verbonden te zijn.

 

We kwamen weer terug op de spottersplaats.

Nog steeds hoorden we de valken. Hun geluid kwam duidelijk van de top

van de Toren vandaan. 

We kregen ze niet meer te zien. Maar dat vonden we helemaal niet erg.

We hebben ruimschoots van ze kunnen genieten.

De voorbij trekkende vreemde valken die zijn waargenomen hebben we 

niet gezien. Het was er "valkenrustig".

De middag gloorde. We besloten toen om huiswaarts te keren.

En ja, we wisten het heel zeker:  er zijn eitjes in de maak.....

 

Copyright © VWG Gemert 2021.

Vlak voordat we vertrokken zag ik via de cam een valk thuis.

Valk op de grootste linker antenne.

Valk op de dakrand bij de rechter kleine antenne.

                                      Tussendoor even de veertjes poetsen.

                                           "Heerlijk om mij heen kijken."

De beplanting tussen de spottersplaats en de Toren in.

Rechts zie je de poort die eerst verder weg hing.

De nieuwe dakcam.

Valk in de nestkast.

Toen we aan de wandel gingen kon ik de valk op de antenne dichterbij fotograferen.

De Toren centraal.

De beplanting achter de spottersplaats.

Sjef aan de wandel.

Ik aan de wandel, met de compact camera bij de hand.

In uitbundig zonlicht.

Berkenbomen.

Zon en schaduw.....

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

Eén april!

Donderdag 1 april 2021 ~  valk op de linker kleine antenne op de Toren.

 

 

 

 

Het was deze dag opnieuw een uitbundige lentedag, hoewel het enigs-

zins wat heiig was. Maar de zon kreeg gelukkig toch nog voldoende kans

om zich te laten gelden.

Deze morgen waren we weer in De Mortel. Op de spottersplaats speurde 

ik de Toren af met onze compact camera. Ik passeerde tevens de nestkast 

waarin drie mooie valkeneitjes liggen. IJverig wordt er weer wisselend ge-

broed door het koppel slechtvalken. Hun wisselwerking is weer mooi om 

te zien via de beelden van VWG/Beleef de Lente.

Ik bespeurde geen valk, terwijl ik wist dat er in de nestkast wel eentje aan-

wezig was, omdat de eitjes goed bebroed worden.

 

Spotter Ton kwam. De vergeten automatten die we op de spotterplaats in 

de sneeuw in januari er per ongeluk hadden laten liggen, kregen we van

hem terug. Hij had ze gevonden en voor ons bewaard. Dank je wel, Ton.

 

Ton zag een valk zitten in de rechter kleine antenne. Want ja, er huisde

een vreemde valk met twee zilverkleurige ringetjes óp de Toren,  ver-

telde hij ons!

We trapten erin: 1 april! Hahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa....!

 

De valk, ik denk het mannetje, wist van geen wijken. Hij zat heerlijk in het

zonnetje te genieten.

Overal om je heen zag je het voorzichtige ontluikende voorjaarsgroen op-

duiken. De vrolijke vogelgeluiden gaf je een extra voorjaarsgevoel.

Ik vond het weer heerlijk om er te zijn.

Omdat het rustig bleef gingen Sjef en ik weer aan de wandel. Ton bleef

op de spottersplaats achter.

 

Onder het bruggetje gutste het water onverdroten van links naar rechts

het  diepere deel in. Het geruis van het water van de Snelle Loop hoort

voortaan onder het bruggetje thuis.

Op het veld achter de Toren stond de kudde Aberdeen angus. Ook zij ge-

noten van de aangename lentezon.

In de berm van het onverharde deel van de Hemelsbleekweg lagen veren

van een geplukte vogel. De grotere veren vertelden ons dat het wellicht

om een duif ging. Soms een slechtvalkprooi?

Het lag niet ver van de Toren af.

 

We kwamen weer terug op de spotterplaats waar een fietsend koppel

was neergestreken. Er zaten ook twee mannen aan de picknicktafel 

van de "Bird Watch". Toch kenden zij het verhaal van dit koppel slecht-

valken niet. Sjef en ik legden hen dat uit.

Even later gingen zij. Beiden droegen zij een mosgroen uniform: panta-

lon en bloes.

Een valk kwam peilsnel uit de nestkast gevlogen. Hij/zij scheerde over

de spottersplaats. Weldra kwam hij/zij ook weer terug en dook linea

recta de nestkast weer in. Een van de twee mannen van "Bird Watch" had 

het vermoeden dat het om het mannetje ging.

Even later vertrokken beide mannen van "Bird Watch.".

 

Spotter Piet kwam.

Ton was aan de wandel.

Het vriendelijke stel had allerlei vragen over de valken op de Toren.

Zij werden door ons en Piet beantwoord.

Ton kwam weer terug. Over en weer werd er gezellig met elkaar gebab-

beld. We zaten op afstand van elkaar. Over de natuur en over de slecht-

valken valt altijd genoeg te vertellen.

 

Vroeg in de middag besloten Sjef en ik weer huiswaarts te keren.

De slechtvalk op de antenne was op de wieken gegaan.

Wij deden dat ook, maar dan op vier wielen.......

 

Antenne-slechtvalk: "Hallo, ik zit met mijn rug naar de tweebeners toe

die op de plek zitten waar ze altijd naar ons kijken."

Nestkast-slechtvalk: "O, zit je daar."

Antenne-slechtvalk: "Wat ze niet weten is dat ik een mobieltje in mijn

rechtervleugel geklemd heb zitten. Waar heb jij hem verstopt?"

Nestkast-slechtvalk: "De mijne zit in mijn linkervleugel verstopt. Je ziet 

het ook niet zitten."

Antenne-slechtvalk: "Mooi zo. Want ik vind het kostelijk dat de tweebe-

ners daar beneden graag naar elkaar 1 aprilgrappen uitdelen.

Ik vind het een grap dat wij uitgerekend op 1 april ieder een mobieltje heb-

ben. We kunnen nu altijd met elkaar communiceren, oftewel slechtvalk-

kletsen. Maar dat geloven de tweebeners vast niet, omdat het 1 april is.

Hahahahaaaaaaaa....!"

Nestkast-slechtvalk: "Hahahahaaaaaa......oeps niet schuddebuiken van

het lachen, want er liggen drie mooie eitjes onder"......

De nestkast waarin ijverig op drie eitjes gebroed wordt.

De valk op de kleine antenne.

Heerlijk rondkijken.

Sjef en ik op de spottersplaats.

Foto door Ton genomen. Dank je wel!

Het nieuwe bord bij de ingang van de spottersplaats. In de spiegeling ervan zie je mij fotograferen.

Voorzichtig voorjaarsgroen.

De top van de Toren.

Aberdeen angus rund.

De kudde op het veld achter de Toren.

Ik geniet.

Sfeervol.

Geplukte veren van een duif. Soms een slechtvalkprooi....

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------