HOME. » SAGEN RONDOM EN BUITEN DE MORTEL.

Sagen rondom en buiten De Mortel.

Sagen rondom en buiten De Mortel.

 

Deel 1.

-------------------------------------------------

Collage.

------------------------------------------------

Copyright ~ Els van de Donk-Pennings.

  

 

Halloweensage 2007.

Het Halloweenfeest van Victor....

Hij kon er ook niets aan doen dat ie er zo uit zag. Zo was ie nu eenmaal

op de wereld gezet. Dat gebeurde vijfendertig jaar geleden. Het was op

een koude dag half december. Toen zijn moeder hem voor de eerste

keer in haar struise armen nam had ze hem vertederend en met van die

smeltende ogen aangekeken.

"Victor!" had ze liefdevol en vol trots naar hem uitgeroepen.

Zijn vader was over hem heen gebogen, nadat zij de naam had uitge-

sproken.

Hij schrok.

Moest dat magere kereltje de stoere naam dragen van wijlen zijn over-

grootvader een grootgrondbezitter en nog wel van adelijke afkomst!

Zelf mocht ie zich ook baron noemen, maar dan had je het wel gehad.

Overgrootvader Victor had al zijn geld er doorheen gejaagd. Ze mochten

nu blij zijn dat ze een lapje grond hadden van vijf bij tien meter,

achter een eenvoudig bedoeninkje gelegen in het dorp dat vroeger aan

het landgoed van overgrootvader Victor grensde. Zelf moest ie het

stellen met de naam Jan. Daarom vond ie het prachtig om zijn kind, als

het een jongen werd, Victor te noemen. Weliswaar van iemand die een

gat in zijn hand had gehad, en waarom hij zelf nu dagelijks een schop

erin had zitten, maar daar dacht hij liever niet alle dagen aan. In het

dorp durfde hij zijn titel nooit te gebruiken. O ja, alle dorpelingen

wisten wie zij waren. Wijselijk hield iedereen de mond over wat deze

adelijke familie overkomen was. Jan bezat geen rooie cent, en wat hij

bezat daar moest ie hard voor werken. Ooit een baron gezien die als

knecht werkzaam was op een boerderij buiten het dorp? Ik ook niet.

Tot nu! Het magere scharminkeltje in moeder's ronde armen keek hem

met diens blauwe oogjes aan. Dat deed hem toch wel wat. Hij was hoe

dan ook de trotse vader geworden van baron Victor Ogerver-Schrikker.

"Wat zeg je ervan?" vroeg zijn vrouw Keetje aan hem, van hem weer

vertederend naar het magere kereltje kijkend.

"Dunnetjes, hé. Van wie heeft ie dat? Niet van ons tweeën!" antwoordde

Jan. Want ja, zelf was ie een potige kerel die van aanpoten wist.

Keetje was meer een Kee, die niet zozeer bevallig liep, maar eerder een

landomploegend- loopje had.

"Victor heeft dat van zich zelf, Jan. Het is een zoet kereltje!"

Dat was ie.

 

De dagen gleden voorbij. Dat deden zij niet van zelf, want eerst moest

het telkens donker worden, en dan weer licht. De jaren gleden voorbij.

Dat deden zij niet van zelf. Elke wisseling ging gepaard met gillende

keukenmeiden en met een glazen pot met boerenjongens erin. In di

dagen, en in die jaren groeide Victor als kool en werd hij een lange

magere slungel. Op school was ie geen hoogvlieger, hoewel je dat van

zijn lengte niet zou zeggen. Ook hij werd boerenknecht op de boerderij

waar vader Jan sinds jaar en dag ook werkzaam was. Menige dorpeling

had zich afgevraagd: "Wat zie ik toch aan Victor?" Totdat een slimme

dorpeling de krasse uitspraak had gedaan: "'t Is gewoon een lelijke

vent!" Nooit meer werd deze vraag gesteld.

Victor had handen zo groot als kolenschoppen. Hij was ijzersterk, en

kon met die grote handen heel wat boerenarbeid verrichten. Door de

jaren heen raakte ook in dit dorp het griezelfeest Halloween hoe langer

hoe meer ingeburgerd. Victor hield wel van een feestje. Dansen ging

hem nu niet bepaald elegant af, zelfs niet op klompen. Maar op tijd 

een borreltje, een gezellig praatje, een muziekje erbij, en Victor was

tevreden. Ook Halloween begon hem hoe langer hoe meer aan te spre-

ken. Als ie mee deed aan de Halloweenfeesten in de kroeg, waar het

wemelde van de pompoenen met van die gegroefde maskers, zat ie er

stilletjes van te genieten.

 

Nu, bijna vijfendertig jaar later, vroeg een kroegvriend aan Victor aan

de bar in het dorpscafé: "Over twee weken is het weer Halloween. Je

zit dan wel altijd hier in de kroeg. Maar zou het niet een uitdaging voor

jou zijn, om er echt eens iets mee te doen?" Victor's ogen begonnen te

stralen, boven zijn enorme neus.

"Daar voel ik wel iets voor. 'k Zal erover nadenken." Victor hield woord.

Het liep naar Halloween. Alle dorpelingen waren inmiddels op de hoogte

dat Victor iets wilde uithalen dit jaar. In Victor's magere hoofd hadden

zijn hersenen nog nooit zo hard gewerkt, als in deze dagen. En aange-

zien zij onder die hersenpan dat niet gewend waren, kraakte het er

behoorlijk, en was Victor 's avonds steen-kapot. Als eerste zag hij zich

zelf als graaf Dracula door het dorp lopen. Hij wist immers dat hij een

baron was, dus dat had raakvlakken. Hij kwam echter tot de conclusie

dat het weinig raakvlak had. Een kasteel bezat ie niet. Hij schoof nog

steeds zijn onbehouwen lange stelten onder moeders eettafel, in dat

schamele bedoeninkje. Dat deed ie weliswaar graag, want moeder Keetje

aanbad hem nog altijd, en ze kon lekker koken! Als pompoen? Hij, met

dat slungelige lijf en dan zo'n oranje ding over zijn kop? Hij wist zijn

hele leven al dat hij niet moeder's mooiste was, en ook niet van vader.

Dan kon ie het beter niet erger maken, dan het al was. Hij wist

bovendien dat ie ook maar beter niet aan vrouwelijk schoon kon denken.

Alleen het woord "schoon" al. Hij wist wat dit inhield, maar die vrouwen

zouden vast niet op hem af komen!

Opeens wist hij wat hij zou gaan uitvreten met Halloween!

Dat hij daar niet meteen aan had gedacht. Hij wist dat hij zijn naam

alle eer aan zou doen ! Hij zo een vogelverschrikker worden!

Hij zou op die eenendertigste oktober het grote heldhaftige lef hebben

om geheel de dag en avond op het land te gaan staan, op een van akkers

van zijn baas. Moeder Keetje vond het kostelijk idee!

Zij zou er voor zorgen met haar liefdevolle moeke-handen, dat haar

Victor er dol- komisch uit zou komen te zien. Griezelig hoefde hij niet

te hoefde hij niet te worden, want dat was ie al zijn hele leven. Vader

Jan vond het maar niks. Zijn zoon zou voor paal staan, maar zijn stem

kreeg geen gehoor. Sterker nog, van moeder Keetje moest hij een

houten been voor Victor maken, omdat hij altijd al handig was geweest

met hout. Dat deed ie dan maar. Tegen Keetje kon ie toch nooit op.

Ook de dorpelingen vonden het een prachtig idee!

 

De dag brak aan. Halloweendag ging gebukt onder een loodgrijze lucht

en toepasselijke nevelslierten. Het was koud, maar Victor, als rasechte

landarbeider, trotseerde elke temperatuur!

Daar stond ie dan in de vroege morgen op een van de akkers van zijn

baas, boer Aart Appel. Een pruik van stro bedekte zijn haren, met daar

bovenop een oude hoed. Een kapotte jas droeg hij een knalrood shirt 

heen.Daaronder droeg hij een paarse rafelige broek.

Zijn rechterbeen was gekromd en vastgebonden. Rondom zijn knie rustte

het vastgesjorde houten been. Aan zijn echte en aan zijn nep-voet

zaten oude laarzen van moeder Keetje. Het liep alles bij elkaar reuze

onhandig, maar je moest er  wat voor over hebben, en dat had hij. Zijn

armen waren gestrekt naar links en naar rechts, zodat zijn grote

behandschoende handen, er des te potsierlijker uit zagen!

Naarmate de dag vorderde, naarmate Victor de belangstelling kreeg

waar hij het allemaal voor deed. De dorpelingen riepen hem allemaal

dingen toe. Het meeste ervan verstond hij niet, omdat de akker groot

was en de zandweg ver weg lag. En dat was maar goed ook. Tegen het

grijze luchtruim wemelde het van de vogels die niet wisten wat zij met

deze situatie aan moesten. Zij hadden het zo druk met kijken naar dat

rare figuur op die akker, dat zij vergaten zij aan zij te vliegen, met kraaien, merels, buizerds, slechtvalken, duiven, sperwers en zeearenden!

 

Het werd avond, en het werd nóg kouder. Victor bleef. Hij had een

taak te vervullen. Hij had het aan iedereen beloofd. Zelfs boer Aart

Appel had naar deze dag uitgekeken, naast een mokkende vader Jan.

Maar die mokte wel meer.

Het begon te waaien. Onbestemde geluiden bereikten zijn flaporen. Het

werd donkerder en donkerder. Vleermuizen begonnen aan hun avond-

rondje. Het deerde Victor niet. Nevelslierten trokken aan zijn ver-

schrikkelijke kleren, en gingen zelfs dwars door hem heen.

Opeens een ijselijke gil! Victor schrok zich te pletter. Hij verloor zijn

evenwicht. Voor dat hij het goed en wel wist lag hij plat op de grond, 

in de zwarte aarde. Opnieuw weerklonk er die ijselijke gil. Victor vloog

overeind en zette het op een lopen. Pas toen werd Victor een echte

vogelverschrikker, en zelfs meer dan dat! Victor vergat dat ie met een

echte en met een nepbeen liep. Hij joeg zich zelf vooruit. Rondom hem

wemelde het van de vleermuizen, die van schrik vergaten dat zij zelf

griezelig waren. Zij hadden nog nooit zo'n lelijke vent gezien! De

dorpshonden huilden als wolven. De dorpskatten krijsten als

speenvarkens. Vogels in de lucht, wakker geschrokken van al dat tumult,

maakten ook dat zij weg kwamen, en zeker met zo'n verschrikkelijke

vent in de buurt! Zelfs de maan trok van schrik een grimas, wat niet

misstond met Halloween!

Tot zijn stomme verbazing zag Victor heksen op bezemstelen van schrik

weg vliegen. Van hen kwam dat gegil vandaan. Gemaskerde pompoenen

bleken her en der te liggen en der en her, en die akelig goed zich

konden bewegen.

Al strompelend verloor Victor zijn houten been. Waarom had zijn

moeder, struise sterke Keetje, zijn been zo goed vastgesnoerd!

Victor bereikte het dorp. Hinkelend en met wild zwaaiende armen

maakte hij dat hij weg kwam. Er was geen mens te bekennen. Wat hij

niet zag was, dat er menig gordijntje, achter menig raampje bewoog. Je

kon gerust spreken van alle gordijntjes en van alle raampjes. Geheel

ontdaan bereikte Victor het nederige bedoeninkje, waarvan ogenblikkelijk

de voordeur open getrokken werd, vader Jan hem bij zijn lurven pakte

en hem naar binnen sleurde. De voordeur was nog niet eerder met zo'n

enorme knal dicht gesmeten, als op die avond. Het schamele bedoeninkje

schudde op zijn grondvesten.

"Hellup, hellup!" kermde Victor. "B bui-ten....vl vl vleermuizen, h heksen

op b b b bezemstelen, b bewegende gemaskerde p pompoenen....."

"Het is Halloween, wat had je anders verwacht!" was de grootste logica

wat vader Jan ooit in zijn leven naar voren zou brengen.


De volgende morgen leek alles één grote boze droom, terwijl er een

vrolijk herfstzonnetje aan de hemel stond. Victor voelde zich achteraf

gezien een hele held! Hij had alles en iedereen getrotseerd, want ze

hadden schrik van hem gehad. Die dag werkte hij fluitend op de kale

akkers van Aart Appel. Met zijn grote handen repareerde hij een om-

liggend hek.

Plotseling werd hij van achteren op zijn schouder getikt. Hij draaide

zich om. Tegenover hem stond een mager slungelig meisje met een

boeketje rode roosjes in  haar handen. Mooi was ze niet, maar dat

deerde Victor niet. Hij had het toch niet zo op het woordje "schoon".

Victor kreeg de rozen wat onhandig in zijn handen geduwd. Een lieve

zachte stem kwam uit haar mond die zei:

"Alsjeblieft, deze zijn voor jou! Jij bent mijn dappere held! Ik woon in

het naburige dorp. Maar gisteravond  heb ik jou heldhaftige act zien

opvoeren. Je was geweldig! Want iedereen had schrik van jou, zelfs de

Halloweenfiguren. Je zou gezworen hebben, dat ze allemaal echt waren.

Zou eh.... zou jij voortaan altijd mijn....eh.... vogelverschrikkertje

willen zijn?"

Waarop Victor plotseling hopeloos verliefd antwoordde: "Eh

...ja.....ja.....o, jaaaaaaa....dat wil ik !" Dit Halloweenfeest zou

voorgoed in Victor's geheugen gegrift staan, evenals bij zijn meisje

Victory, een  naam waarbij hij voor het eerst het woord "schoonheid" in

de mond durfde nemen........

 


V ictor OGELVER SCHRIKKER verklaart oprecht dat dit allemaal écht is gebeurd............

 

 

Els - oktober 2007.

----------------------------------------------------------

Sinterklaassage 2007.

 

Sinterklaas in Houtskool.

Klaas hield van zijn rol wat hij elk jaar vertolkte. Hij deed het met veel

verve, en niets was hem te veel. Daarnaast kon je er van verzekerd

zijn, dat je waar voor je geld kreeg! Hij nam het heel serieus en deed

het met hart en ziel! Elk jaar was Klaas Sinterklaas voor diegenen die

een beroep op hem deden. Heel wat kindertjes hadden al op zijn knie

gezeten. Dan was het zijn linker, dan was het zijn rechter. Vaak ook de

linker én de rechter, omdat hij een gulle Klaas Sint was! Ook kwam het

weleens voor dat hij er van die schenenschoppertjes bij had zitten. Dat

  was de reden waarom hij eens per jaar onder de blauwe plekken zat!

Slechts één keer was het voorgekomen dat hij een schopje terug gaf,

maar dat was al heel lang geleden. Het kinderzieltje wiens scheentje dat

voelde, was zelf nu volwassen en vader van drie kinderzieltjes. Daar had

Klaas nog nooit voor Sinterklaas hoeven te spelen. Klaas was zestig jaar

geleden geboren in Houtskool. Hij was er opgegroeid, er getrouwd met

buurmeisje Trientje en had samen met haar vier zonen groot gebracht!

Alle vier waren zij getrouwd. Nu liepen er inmiddels acht kleinkinderen

rond. Niemand van hen was ooit bang van Sinterklaas geweest. Op de

een of andere manier had het iets vertrouwds.

In de landerijen achter de woonwijk waar Klaas met Trientje woonde

bevond zich ook een paardenmanege. Daar was de schimmel van Klaas

gestald. Dagelijks werd deze trouwe vierbener liefdevol door Klaas

bereden en verzorgd. Juist ja, Klaas bezat dit edele dier om zijn

jaarlijkse rol zo goed mogelijk te kunnen vertolken!!


Het liep weer naar november. Dagelijks stond de telefoon van Klaas en

Trientje rood- gloeiend, ook al deed het nog zo zijn best om zwart van

kleur te zijn. Dagelijks greep Trientje de hoorn. Meestal waren het de

jaarlijks terugkerende telefoontjes om de Sint weer te bestellen.

Trientje was de bindende factor in heel dit gebeuren. Zij was dat

sowieso op alle gebieden, en dat had hen vier zonen opgeleverd. In dit

geval regelde zij alles. Het kwam weleens voor dat ze Klaas in zijn

enthousiasme moest afremmen. Niets was Klaas te veel in zijn rol als

Sinterklaas. Heel vaak had af remmen bij Klaas geen enkele zin. Sinds

een aantal jaren was een van hun zonen zwartepiet. Niets ook was

Pieter teveel. Ook hij ging geheel op in zijn rol. Hij had beslist een

aardje naar zijn vaartje.

 

Op een grijze herfstdag werd Trientje gebeld door meneer Zeur. Zoals

elk jaar kwam Klaas daar als Sinterklaas op bezoek voor dat zeurderige

kind Koosje. Het waren mensen in goede doen. Piet Zeur was makelaar in

onroerende goederen, en zelf had hij ook goed in de goederen geroerd,

want hij bezat een grote bungalow in een bungalowcomplex aan de rand

van Houtskool. Piet was altijd goed van betalen als het om de Sint ging.

Nu echter waren de zeurderige eisen namens Koosje wel zodanig dat met

een "ik zal het met Klaas overleggen. U hoort nog van ons!" de hoorn

werd nijdig op de haak door Trientje neergesmeten.

Trientje riep Klaas naar binnen die in de achtertuin zijn konijnen in het

konijnenhok aan het voeren was. Klaas praatte er altijd tegen alsof het

kleine kinderen waren. Terug in huis vertelde Trientje wat voor tele-

foontje zij zojuist van Piet Zeur gekregen had.

"En je begint er niet aan! Je breekt je nek niet voor dat zeur-derige

rotjoch. Mien Zeur wilde beslist dat Piet dit doorzette omdat dat

verwende schenenschoppertje dat persé wil..." waren de woorden

waarmee Trientje nijdig eindigde.

"Och, Trieneke van me, het is een peuleschil voor mij. Connectie's

genoeg om dit voor elkaar te krijgen. En zeker nu dit dik betaald wordt.

Dat is toch mooi meegenomen! Je weet de Sinterklaasrol is een kostbare

liefhebberij van mij, en zo breed hebben wij het nu eenmaal niet!"

Dat waren de woorden van Klaas hierover alsof het om een simpel klusje

ging zeurderig of niet! Dit had Trientje al ogenblikkelijk gevreesd. Wat

zij ook tegensputterde het had geen zin. Ze wist dat Klaas zelfs voor

Koosje een lieve Sint wilde zijn. Ook een telefoontje naar zoon Pieter

had geen enkele zin. "Schenenschoppertje of niet, zeur Koosje of niet,

ook dit kind verdient het!" Dat waren de definitieve woorden hierover

van Klaas. Klaas belde Piet Zeur om de zaak kort te sluiten. Daarmee

stond de afspraak als een huis. Iets wat Piet Zeur nu eenmaal toever-

trouwd was, en in dit geval was dat ook noodzakelijk! Zeurderig sche-

nenschoppertje Koosje wilde graag dat de goedheiligman bij hen

arriveerde via de nok van het dak, gezeten op diens schimmel!

Alsjeblieft, ga er maar aan staan! Klaas zou dat toch met Pieter gaan doen!


Het was dat jaar een koude heldere 5 decemberavond in Houtskool.

Daar stonden zij in vol ornaat in de royale woonkamer. Klaas en Pieter

lieten zich nog enkele frutseltjes van Trientje welgevallen. Na jaren van

ervaring wist zij hen perfect te smincken. Niets werd aan het toeval

over gelaten. Zojuist hadden Klaas en Pieter al verschillende bezoeken

afgelegd. Het zwaarste kwam nog. Dat hadden zij als laatste ingeplend.

Dat leek hen wel zo verstandig! Het laatste zou een zeurderig klusje

worden. Klaas en Pieter hadden er alle vertrouwen in. Trientje hield nu

maar wijselijk haar mond. "We kunnen gaan. Het is tijd, beste Pieter.

Ik heb er zin in. Als Sinterklaas ga ik voor elk kind graag elke uitdaging

aan!" zei Klaas terwijl hij een blik op de koekoeksklok in de woonkamer

wierp. Ze verlieten het huis, met een bezorgde Trientje achterlatend!

Op straat ging een opvallende karavaan naar de zeurderige bungalow van

de familie Zeur. Klaas gezeten op zijn schimmel, Pieter lopend er langs.

Daarachter de paardenwagen van de manegehouder, met de goede man

achter het stuur. Daar weer achter een heftruck die zes meter hoogte

kon bereiken met een laadbak die erop bevestigd zat! Het was alles bij

elkaar toch een raar stelletje! En dit alles vanwege een zeurderig

verwent schenenschoppertje! In de zomer stonden Piet, Mien en Koosje

zeurderig oog in oog met een stelletje slechtvalken. Nu zouden zij

zeurderig oog in oog komen te staan met de goedheiligman op het dak,

beschim- meld en al! De Sinterklaaskaravaan bereikte aan de achter-

zijde de zeur-bungalow! Dat was gemakkelijk te bereiken, omdat het

langs een landweg lag. De pret kon beginnen!

" Wanneer kómt ie nou, pappaaaaa?" vroeg Koosje met zijn altijd

aanwezige zeurtoontje. Het leek wel of hij het zeurfenomeen zelf

uitgevonden had.

"Nu mijn vent!" antwoordde pa Piet. De goede man had zojuist een

telefoontje gehad. Koosje begon aan zijn broekspijpen te trekken. Maar

goed dat hij altijd van die dure degelijke broeken droeg!

"Kom, lief kereltje van me!" sprak ma Mien blij op een zoet toontje.

Alledrie verlieten ze de bungalow en liepen ze de straat op, die er

verlaten bij lag. Ze draaiden zich om met hun blikken op het dak

gericht. Daar kon het circus beginnen! Letterlijk! Pa Piet had zijn

fototoestel in de aanslag!

Achter de bungalow stapte Klaas met paard en al in de laadbak op de

heftruck. Pieter ging ernaast  staan, met drie zeurderige volle jute

zakken van de familie Zeur in zijn handen geklemd. Dat ging perfect.

"Nu stil blijven staan!" fluisterde de connectie van Klaas wiens heftruck met laadbak het was. Maar schimmeltje verstond dat niet! Schimmeltje

blééf niet stil staan! Het was veel gewend....maar dit!! Trappelend stond

het op die beweeglijke bodem, die langzaam de hoogte in ging! Het

bereikte de hoogte van de nok van het dak en bleef daar hangen! Het

effect aan de andere zijde zou er niet om liegen, ook al had het niets

met de waarheid te maken.

"JIPPIEIEIEIEIEIEI!!!" krijste Koosje opeens, bij het zien van dit

schitterende schouwspel! Uit het niets verscheen daar Sinterklaas in vol

ornaat op het dak bovenop het paard gezeten met zwartepiet ernaast

met drie volle zakken! Pa Piet fotografeerde of zijn leven er van af

hing. Maarrr...Koosje had beter niet kunnen krijsen! Het schimmeltje

die al zo van angst trappelde, begon van schrik hoe langer hoe harder 

te trappelen! Pieter probeerde het beestje te kalmeren, maar dat mocht

niet baten.

Plotseling maakte schimmeltje een schuiver! Toen ging alles razendsnel.

Klaas tuimelde met schimmeltje en al van de laadbak af. Pieter die hen

tegen wilde houden tuimelde net zo hard mee. Plotseling vloog er van

alles in het rond. Drie vol bela- den jute zakken vlogen de hoogte in.

Een hele Sinterklaas -en zwartepiet-garderobe doorkliefde het zwarte

luchtruim!

"Zw...zw....zwartepiet heeft geen broek meer hahahahahaaaa...aan!"

jubelde zeurderig Koosje. Hij vond het allemaal reuze spannend en bleef

er gebiologeerd naar kijken. Pa Piet en ma Mien stonden  verschrikt

alles gade te slaan. Pa Piet vergat dat eerst zijn leven van het

fotograveren af hing! Hij had  nu toch eventjes iets anders aan zijn

zeurderig hoofd!

"Pappaaaa.... Sinterklaas draagt ook een toupet,...net als ...jij!" kreet

Koosje, en schaterde het weer uit. Toen had pa Piet het niet meer. Hij

greep Koosje bij zijn lurven, waar die dan ook mochten zitten, en holde

ermee hun bungalow binnen! Ma Mien zette het met een zeurderig

gilletje ook op een lopen  en stoof ook naar binnen!

"Jij altijd met jou ideeën! "viel pa Piet tegen zijn zeurderig zoontje uit.

"Houd op, Piet! Het brave kereltje heeft nu eens eindelijk Sinterklaas

op het dak gezien!...Komt allemaal wel goed hoor, mijn zoet ventje.....

...Sinterklaas is een heilig man!" sprak ma Mien plotseling kalm.

"Waar zijn MIJN kadootjes, mammaaaaa....?" was waar Koosje als

enigste nu nog maar aan dacht!


Gehavend kwamen Klaas en Pieter thuis. Trientje die nooit om een

woordje verlegen zat, wist ze nu  niet meer bij elkaar te sprokkelen.

Ze zag dat haar twee kerels geschaafd eruit zagen, maar verder was alles gelukkig nog heel! Maar van de dure Sinterklaas -en zwartepiet-

outfit was niets meer over! Schimmeltje was naar de manege gebracht.

Het beestje had verdacht gestrompeld!

Stilletjes was Pieter huiswaarts gekeerd. Stilletjes waren Klaas en

Trientje naar bed gegaan. Kwaadheid had bij Trientje plaats gemaakt

voor verdriet. Ze had aan de ogen van zowel Klaas als van Pieter gezien

dat zij dat ook waren. Ze had het aan hun stemmen gehoord toen zij

haar verteld hadden wat er gebeurd was. De dure kleren, zorgvuldig van

gespaard geld gekocht waren vernield. Evenals alles wat daar bij hoorde!

En schimmeltje!? Wat zou het mankeren? Want, dat strompeltje beviel

hen niet!


De volgende dag zat zeurderig Koosje aan tafel met pa Piet en ma

Mien. Alledrie waren ze ijverig al het gekregen kapotte speelgoed aan

het repareren van Koosje. Pa Piet durfde niet te zeggen dat hij dit

helemaal niet erg vond. Dat verwende ventje had nu eens een lesje

geleerd! Misschien zou hij het gaan waarderen dat niet altijd alles van

zelf ging! Koosje slaakte een zeurderig zuchtje, maar hij werkte ijverig

verder.

Wie weet, was er hoop.....


Klaas wandelde naar de manege. Het verwonderde hem dat Trientje niet

kwaad om het hele voorval was. Bezorgd stapte hij het terrein van de

manege op. Hij vreesde voor schimmeltje! Weg waren ook alle mooie

Sinterklaas -en zwartepietkleren! Hoe moest dit nu allemaal? Rijk waren

ze niet. Maar al dat moois hadden ze toch maar weten te kopen, zelfs

schimmeltje. En nu dan dit! Klaas stapte de stal binnen van schimmeltje!

Maar waar wás zijn trouwe beestje?! Schrik sloeg Klaas om het hart.

Hij liep naar de paardenbox. Geen schimmeltje! Maar.....maar wat hing

daar in de paardenbox? Op twee kleerhangers hingen aan twee spijkers

in een balk twee schitterende outfits van Sinterklaas   en zwartepiet! Er

naast stond een staf. Dit alles was hetzelfde als wat zij bezeten

hadden! Op de balk lag een grote platte doos. Verbouwereerd van de

situatie en met tranen in de ogen liep Klaas er naar toe. Hij streelde de

kleren. Hij pakte de platte doos en opende het. Er in lagen een zwarte

pruik, een grijze baard en pruik, een borstkruis, een vissersring, twee

paar handschoenen.......kortom alles wat Sinterklaas en zwartepiet

nodig hadden! Toen voelde Klaas dat hij naar schimmeltje toe moest! Hij

legde de doos in het hooi van de paardenbox en liep naar buiten, naar

de wei. Ogenblikkelijk kwam het geluid van blij gehinnik hem tegemoet.

Het was schimmeltje! Het fiere beestje kwam in galop naar zijn grote

vriend toe, zonder strompeltje!

Ferme kerel Klaas sloeg met tranen in de ogen zijn armen om de hals

van schimmeltje heen. Plotseling stond de manegehouder naast hem.

"Ik snap er niks van!" zei hij, "dit kan alle-maal niet....Heb je in de

stal gekeken wat daar hangt?" Klaas kon slechts knikken. Toen hij

huiswaarts keerde wist hij na jaren weer dat Sinterklaas toch be-

stond....

 

 

Els - november 2007.  

---------------------------------------------------------

Kerstsage 2007.

 

Een rode lamp voor Rudolph.

 

"Ho, ho, hoooooo.....Dasher, Dancer, Prancer, Vixen, Comet, Cupid,

Donder en Rudolphphp...!" riep de kerstman met een welluidend

stemgeluid. De acht rendieren waren een koud neusje aan het halen

achter de werkplaats van de elven, die zich opzij van het huis van de

kerstman bevond. Het was ijselijk koud op de Noordpool, en dat

behoorde het ook te zijn. En al helemaal als het nacht was, zoals nu! 

De rendieren kwamen naar de kerstman gelopen. De ronde bebaarde

wonderlijke man, de broer van Sinterklaas, stond voor zijn huis. In

menig land werd hij Santa Claus genoemd. Het gaf overduidelijk zijn

verwantschap met de bisschop uit Spanje aan. De kerstman hield van de

kou en ijspegeltjes, vandaar dat hij in de Noordpool was neergestreken.

Sinterklaas hield van warmte en had daarom een aardig optrekje in

Spanje gevonden. Elk jaar kon hij daarom gemakkelijker genieten van de

Nederlandse grillige herfstdagen. Zijn oude botten konden er daarom

des te beter tegen. "Ik mis Rudolph! Waar is mijn zorgenrendiertje?!"

vroeg de kerstman aan de zeven ren- dieren die hem omringden. Over

de gehoorende koppen heen keek hij waar Rudolph bleef. Dit bijzondere

dier bezat een bijzondere neus. Het kon branden, zodat hij hen op hun

nachtelijke tocht altijd feilloos de weg kon wijzen.

Hoewel....feilloos....

De neus van Rudolph moest het tegenwoordig hebben van een echte

gloeilamp. Rudolph was een wildebras en dat was ten koste gegaan van

zijn gloeilampneusje! Omdat hij een wonderlijke neus bezat paste een

echte gloeilamp er gemakkelijk in, en branden deed ie ook! Hij moest

voortaan heel zuinig zijn met zijn neus, omdat het nu van een echte lamp

moest hebben! Maar dat was nu juist een probleem! Vandaar dat hij het

zorgenrendiertje van de kerstman was geworden.

"Rudolphphphph...!" riep hij weer luidkeels. En eenieder weet dat kerst-

man's keel luid gehoo't is. Behalve in Australië want daar was hij

luidkeels geha't. Dit vanwege het feit dat "Ho" de  kinderzieltjes kon

schaden omdat het iets te maken had met bepaalde dames die "licht

"gezeed" waren, wat dat dan ook betekenen mocht. De kerstman had

nog nooit van deze betekenis gehoord. Het klonk erg krom, en misschien

was het dat dan ook. Het was net zo krom als de logica wat hiermee

gehanteerd werd.

Opeens kwam Rudolph aangelopen met een rendier-strompeltje. Hij

voegde zich bij de rest.

"Wat is er loos, mijn gehoorend diertje?" vroeg de kerstman.

"Ik durf het nauwelijks te zeggen, lieve kerstman," antwoordde Rudolph

hem. De kerstman sprak ook de dierentaal, net als alle mensentalen van

de wereld.

"Probeer het toch maar," gaf de kerstman hem een duwtje.

"Okee...", zuchtte Rudolph, "ik eh...probeer te zeggen dat mijn

lampneusje het weer begeven heeft. Vandaar mijn rendierstrompeltje. 

'k Ben zelf immers aan mijn lampje gewend. Ik oriënteer me er altijd

op, dat weet je. Is het een goed probeerseltje, kerstman?" vroeg

Rudolph ietwat benepen.

"ERG goed geprobeerd, Rudolph. Maar dat lampneusje van jou begeeft

het toch wel ERG vaak!" werd de kerstman nu toch een beetje kwaad.

"Want hoe kan dit nu weer?" vroeg hij toen zorgelijk en boos tegelijk.

Zorgelijk omdat er soms geen verklaring voor was, boos omdat het vaak

uit roekeloosheid kwam. Rudolph gedroeg zich ook weleens overmoedig

omdat hij in het donker door het lampje zo goed zag!

"Ik ben eh....vanavond in mijn trogje een beetje erg veel gulzig

geweest, kerstman. Ik eh...... had zo'n enorme trek, dat ik mijn

lampneusje een paar seconden vergat. Het kunnen ook enkele minuten

geweest zijn...of...een klein half uurtje....een kleintje maar...."

schuldbewust keek Rudolph de kerstman aan.

"Rudolph toch! Waar haal ik nú weer een rode lamp vandaan. We hebben

al van alles gehad!" zuchtte de kerstman, die het nu even niet meer

wist.

"En net nu," jammerde hij zuchtend, "nu we de generale repetitie moeten houden voor de Kerstnacht" Hij hief zijn armen omhoog uit

onmacht.

"Kerstman...ik weet denk ik nog een oplossing!" bracht Dancer plotseling

naar voren.

"Wat dan!?" vroeg de kerstman plotseling een en al oor.

"Ik weet nog een rode lamp te vinden!"

"Toch niet in Australië, hé. Want naast "Ho" zijn die daar ook ve-

boden", kwam Donder er even tussen. Die had wel meer van die

donderuitspraken waar je niet omheen kon.

"Nee hoor, in Nederland!" antwoordde Dancer resoluut.

"Ik kan jullie er zo heen dancen. Dat is  geen probleem!" voegde hij

daar nog aan toe.

"Beste Dancer, in Nederland hebben we voor Rudolph Philips N.V. al

practisch leeg geplunderd.  Dat weet je toch," herinnerde de kerstman

hem eraan.

"Dat weet ik, daar kunnen we ons ook maar beter niet meer laten

zien! Nee, het is ergens anders. Het is ook te vinden in het zuiden van

Nederland," bleef Dancer resoluut.

"Okee, daar gaan we dan voor. We vertrekken meteen, zodat we daarna

de generale repetitie toch kunnen houden. Je weet, ik ga niet over een

nacht ijs. Elk jaar moeten we ervan verzekerd zijn dat alles in die

mooie, wonderlijke Kerstnacht goed verloopt!" Inderdaad, dat wisten de

rendieren, die allemaal stuk voor stuk erg veel van de kerstman hielden.

De acht rendieren werden voor die grote prachtige slee ingespannen met

behulp van de rendierinspanelfjes. Rudolph kreeg de voorste plek, wat

alleen zíjn plekje was, lampje of niet.

"Ho-ho-hooooo!" riep de kerstman olijk, vertrouwend op het feit dat het

toch allemaal goed kwam.


Waarom kwam het dan dat zij allen pas bij daglicht holderdebolder

neerstreken in een wit heiig veld, temidden van de bossen en de

landerijen, waar bruine en zwarte logge dieren die hoog boven het 

weiland op de poten stonden hen log en verbaasd aankeken?!

"Wat heb je gedaan?" kreet de kerstman, denkend aan betere tijden

met Rudolph in heuvelachtige landschappen, besneeuwd en wel. Dit

landschap was weliswaar ook wit besneeuwd, maar daarnaast hartstikke

plat. En wat moesten ze tussen die runderen, die ook gehoorend waren?

Rudolph had onderweg wat afgestunteld, omdat hij de weg voor hen nu

eenmaal niet snel gevonden had kunnen krijgen

"We zijn er eindelijk!" kreet Dancer.

"Echt waar?" kon de kerstman nauwelijks geloven.

"Echt waar!"

"Waar is die lamp dan?" vroeg de kerstman. Met zijn rechtervoorpoot

wees Dancer naar voren en naar omhoog.

Ze keken Dancer's wijsteentje achterna.

Toen werden zij pas een hoge logge grijze toren gewaar die deels gehuld

was in de ochtendnevel.

"Wat is dat voor een lelijk ding!" donderde Donder.

"Dat kan zijn, maar er zitten rode lampen op. En dat is het belang-rijkste," gniffelde Dancer.

"Waarom heb jij ons niet vlekkeloos hierheen gedanc't, zoals je ons

beloofd had," snoefde Donder, omdat ie zich wat verongelijkt voelde.

"Omdat Rudolph onze wegwijzer is," liet Dancer zich niet onder-

sneeuwen. "Er op af!" onderbrak de kerstman hen, "er is nog genoeg

voor ons te doen!

"Ho-ho-hoooo," riep hij luidkeels. Ogenblikkelijk vlogen zij met de slee

de hoogte in. De logge dieren  op het veld schrokken zich te pletter en

stoven loeiend uiteen. Zulke gekken bij elkaar hadden ze nog niet eerder

gezien! De slee vloog regelrecht op die hoge grijze toren af. Ze pas-

seerden al snel de hoogste lamp aan de rechterzijde vanaf de rijweg

gezien, die zo bleek was als de hemel.

Plotseling zagen ze op die lamp een grote blauw/grijze vogel zitten, die

er geroofd uit zag, hoewel het er toch op leek dat ie wel degelijk op

zijn plek zat. Maar de kerstman lette nergens op. Hij had  immers geen

keus! Rudolph had koste wat het kost een rode lamp voor zijn neus

nodig. In één handige beweging griste de kerstman de lamp onder die

geroofde vogel vandaan.

"KWEEEEK!" riep het, het leek op een slechte valk. De kerstman had

geen tijd om daar op te letten. Als een speer gingen ze ervandoor.


Laat in de daarop volgende nacht keerden zij op de Noordpool terug, en

gingen alle rendieren op stal  en de kerstman naar bed, waar zijn vrouw

geduldig op hem had gewacht. Voldaan viel de kerstman in slaap.

Rudolph's neus brandde als nooit te voren en de generale repetitie was

vlekkeloos verlopen.


De volgende dag in alle vroegte haalden alle rendieren weer een

verfrissend neusje in de ijselijke buitenlucht. Ook de kerstman was

vroeg uit de veren, en zocht hen op. Rudolph kwam naar hem toegelopen.

Schuine rendierblikken van Dasher, Dancer, Prancer, Vixen, Comet,

Cupid en Donder werd hij gewaar.

"Lieve kerstman.....eh.....vind je mij er niet als een....eh.....wilde

stier uitzien? Ik lijk wel een van die exemplaren op dat veld, vlakbij de

toren waar deze kolossale lamp vandaan komt!" De kerstman keek

Rudolph aan. Bij daglicht zag je nu eenmaal alles veel beter. De kerst-

man schrok, maar liet dat niet merken. Rudolph zag eruit alsof hij zo-

juist als oververhitte stier de race in Pamplona had afgelegd. Niets was

minder waar, hij had een generale repetitie Kerstnachttraject afgelegd,

die een geheel ander doel beoogde dan welke Pamplona jaarlijks voor

ogen had!

"Je ziet er sportief uit, lieve Rudolph. We zullen nu zéker elk plekje

dankzij jou kunnen vinden!" was het enige wat de kerstman nog kon uit

brengen. Want het Kerstfeest was nu gered, en verder zagen zij wel weer verder....


Dat deed het ook. Er kwam een verder. En dat was de reden waarom

een zekere Philips nooit meer zou terugkeren naar het zuiden de

land's.......

 

 

Els - december 2007.

*** RUDOLPH DE SCHOTSE ELAN.... EH HOOGLANDER

       EH....ELANDER  ***

 

----------------------------------------------------------

Halloween.
Het laat je huiveren bij de warme kachel.
Het doet je beseffen dat het kind nog steeds in je zit.
Je bent vanuit je kindzijn geboren.
Daarom blijf je houden van mooie verhalen, en zeker als je geschaard bent
rondom de kachel die je vertelt dat het er behaaglijk is en buiten koud en guur.
Daar waar de wind rondom je huis giert maar er toch niet naar binnen kan.
En dan raak je plotseling betrokken bij een Halloweensage die je niet alleen
laat huiveren.
Je voelt het kindzijn weer in je en dat voelt goed.......

 

 


Els - 28 oktober 2008.
--------------------------------

Halloweensage 2008.

 

Hoe een Halloweensage toch mooi kan zijn.

 

Heel lang geleden bestond er een plek waar iedereen bang voor was. Het

was een donkere ondoordringbare plek in de bossen. De mensen die daar

vlakbij woonden vermeden liever dat stukje bos. Zelfs de dieren liepen

er met een boog omheen. In het voorjaar oogde de plek heel vriendelijk

vanwege het prille groen en de warme vriendelijke zonnestralen die daar

naar beneden vielen. In de zomer was het er aardedonker vanwege het

dichte bladerdak van de hoge loofbomen. De grond was moeilijk te

betreden door de hoge varens die er welig groeiden. In de herfst kende

de plek niet te verklaren enge geluiden. De bomen leken er gebukt te

gaan  onder de kracht van de beukende najaarswind die daar dan vrij

spel leek te hebben. De mensen die in de omliggende boerderijen en

eenvoudige huisjes woonden kropen in dat jaargetijde en in de winter-

periode liever bij de warme kachel, dan dat zij zich begaven in de 

bossen op die duistere plek. Liever vertelden zij elkaar over die

griezelige plek spannende verhalen rondom de warme kachel. Het ene

verhaal was nog spannender, nog griezeliger dan de ander. Hoe was het

immers te verklaren dat het er altijd wemelden van de pompoenen met

van die enge gezichten in de bast gekerfd? Jantje Beukennoot had het

zelf een keer gezien, toen hij zich een keer in de zomer op die plek

waagde. Kleine Jantje had het niets opgeleverd. Ja, alleen een hele

hoop angst en een draai om zijn oren van zijn vader Kees Beukennoot,

die handen had waar ontelbare beukennootjes in pasten! Hoe was het

mogelijk dat de vleermuizen de plek niet schuwden maar er juist met

hartelust doorheen vlogen? Zij kregen zelfs een vrolijke vliegbui als ze

het gegil hoorden van een heks die er op een bezemsteel vaak rond

vloog. Kleine Mientje Paardenhoef had de vleermuizen in een der

winterdagen zelf gezien en had het gegil gehoord. Ze meende een

bezemsteel gezien te hebben hoog langs de boomstammen vliegend. Dan

valt de rest niet moeilijk te raden! Het leverde Mientje weliswaar

spannende verhalen op, maar ook een plaatsje urenlang in de opberg-

schuur achter de boerderij waar haar moeder haar voor straf naar toe

had gebracht. Moeder Trees Paardenhoef- IJzer had de schuurdeur van

een enorm hangslot voorzien.


Guus Zuipschuit, schipper van beroep, waagde zich ook een keer op die

plek, na alle verhalen van de kinderen, en wat men sowieso van deze

enge plek wist. Hij liep er heen met in zijn rechterhand een gevulde

jeneverkruik geklemd. Hij liep nooit zonder. Waggelend betrad hij op die

najaarsdag eind oktober de angstaanjagende plek tussen de vele varens

door. Met moeite kon hij zich overeind houden. Guus zong zich moed in:

‘Al die willllen te Kaap’ren vaaaaren,

Zullllllen mannen mee-eeet baarden zijnnn,

Jan, Piet, Jooooorissss en Corneeeel,

Zij zullll-lllen vaaaaren,

zijijij….zullen vaaaaren.

Jaaaan, Piet, Jooooris eeeeennnnn Corneel.

Zij zullen vaaaaaren, Zij vaaaaaren mee…."

Zijn stem werd steeds onvaster omdat de jeneverkruik leger werd. Het

lied "Och was ik maar bij moeder thuis gebleven", bestond toen

nog niet.

Het had voor Guus toch geen zin om dat te zingen, want zijn moeder

had hij nooit gekend. Opeens weerklonk er een ijselijke gil, terwijl de

vleermuizen laag langs zijn oren vlogen. De wind rukte aan zijn jas.

Tussen de verkleurde boombladeren door zag hij hoe donkergrijze

wolkenmassa’s snel voorbij schoven.

Een bosuil dook plotseling op hem af en stootte de jeneverkruik uit Guus’

hand. Guus krabbelde na een angstkreet onhandig naar de kruik die tus-

sen de varens op de aarde gevallen was.

Hij vond de kruik. Begerig dronk hij zich zelf weer moed in. Het waren

de laatste slokken. De rest van de jenever had de aarde reeds gevonden

en opgedronken.

Opnieuw begon Guus ladderzat te zingen. Op een ladder kon ie sowieso

niet meer staan. Hij had al moeite genoeg om overeind te krabbelen en

de weg tussen de bruine varens en de bomen te vinden, waar het zo

donker was.

Overal doken de oranje pompoenen op die hem nog smeriger aankeken

dan toen hij hier aan gekomen was. Uit de wrede monden van de pom-

poenen klonk gegil wat hij eerder gehoord had.

Guus begon weer over de Kaap te zingen, ook al lag dat nog zo ver weg.

Strompelend wist hij toch de weg te vinden die hem veilig naar zijn

schippershuisje bracht. Daar vond hij jeneverkruiken genoeg gevuld en

wel en dronk hij er zijn laatste angst mee weg.

 

De volgende dag vertelde Guus Zuipschuit aan eenieder die het horen

wilde zijn verhaal. Genoeg mensen wilden hem aanhoren

Hij begreep echter niet waarom zijn verhaal onder dronkenmanspraat

gegooid werd, terwijl iedereen wist dat het er op die enge plek niet pluis

was.

Guus ontweek toen liever de mensen en vertelde maar niets meer. Hij

greep thuis weer liever naar de jeneverfles. Aan menig gevuld kruikje

had hij al heel wat verhalen toevertrouwd. Zij luisterden altijd geduldig

naar hem.

Inderdaad, je kon toch maar beter die enge plek in de bossen ont-wijken.

 

Tot op een dag in het voorjaar tussen de jonge varens een grote

vreemde vogel neerstreek die niemand kenden. De vogel verkende de

plek. Hij zag jonge varens, en hij zag de oranje pompoenen met de

onvriendelijk kijkende maskers, maar daar stoorde hij zich niet aan. De

vogel slaakte een roep en steeg op en cirkelde enige tijd boven die

donkere plek in de bossen.

Eekhoorntjes, vossen, herten, everzwijnen, konijntjes, hazen en vogels

kwamen nieuwsgierig naderbij. Ze keken naar boven, naar de vreemde

rondvliegende vogel. Ze bleven op veilige af-stand van de plek vandaan.

Plotseling streek de vreemde vogel voor hen neer op een omgevallen

boomstam.

"Waarom zijn jullie toch bang voor die plek hier vlakbij?" vroeg de vo-

vogel hen opeens in de dierentaal wat elk van hen verstond.

"Omdat de plaats ons allemaal angstig maakt. Het is er in de zomer

aardedonker en de pompoenen zijn er altijd. Zij vergaan nooit. De

groeven in de bast vertonen een niet al te vriendelijk menselijk gelaat.

Het is een enge plek waar je maar beter niet kunt zijn. De geluiden die

er vandaan komen, bevallen ons ook niet," legde een everzwijn de

vreemde vogel uit.

"Wat is een enge plek….," sprak de vreemde vogel.

"Jij ziet er ook best wel eng uit!" bibberde een eekhoorntje en keek het

everzwijn met schrik aan. Het everzwijn keek het kleine bruine diertje

op zijn beurt nu niet bepaald vriendelijk aan. Het eekhoorntje rende

toen van angst het struikgewas in vlakbij hen en bleef daar bibberend

zitten.

"Je kunt dit nu ook een enge plek vinden," sprak de vreemde vogel. 

"Het eekhoorntje  duikt verschrikt het struikgewas in vanwege het

uiterlijk van het everzwijn,"  gaf de vreemde vogel hen verder te

kennen. Hij sprak toen wijs verder:

"We weten dat deze plek niet eng is. Wij weten dat het everzwijn niet

eng is. Jullie horen hier allemaal thuis. Jullie horen ook op die enge plek

thuis waar ook de pompoenen thuis horen en de vleermuizen, de bomen

en de varens en de  geluiden. De omgevallen boom op deze plek hoort

hier thuis. Het is de plek waar hij gestaan heeft en omgevallen is. Het

struikgewas waar het eekhoorntje onder zit hoort ook hier thuis. Dit is

een goede plek. Maar dat is ook de plek waarvan jullie zeggen dat het

een angstige plek is. Alles wat zich op die plek bevindt weet dat ook

jullie er thuis horen. De plek is goed voor de dingen die zich daar

bevinden. De plek zal ook voor jullie goed zijn! Het behoort ook jullie

toe." Na deze wijze woorden steeg de vreemde maar mooie vogel

plotseling op. Alle dieren keken hem met ontzag na. Dat deed ook het

eekhoorntje die weer vlakbij het everzwijn stond.


Op een dag in datzelfde voorjaar kreeg een hertje het levenslicht op

die enge plek in de bossen, waar het naar jong voorjaarsgroen rook en

bloeiende bloemen en waar de lentezon haar zonnestralen rijkelijk liet

vallen. De dieren waren nieuwsgierig geworden na de woorden van de

mooie vreemde vogel en ook toen zij vernamen dat een moederhert er

een jong geworpen had.

Zij bezochten het moederhert met het jong en ondervonden dat het een

mooie plek was en helemaal niet eng. Het moederhert had hen allemaal

het juiste voorbeeld gegeven. Een boer die er niet heel ver vandaan

woonde, zag de dierentrek naar die enge plek, terwijl hij wist dat ook

de dieren die plek vermeden.

Boer Thijs Suikerbiet werd nieuwsgierig en ging er op een dag ook naar

toe, toen de zon  nog maar net boven de horizon uit kwam en de vogels

hun eerste lied zongen. Overal zag hij dat de dieren naar de plek

toegingen. Het boezemde hem geen angst in. En zeker niet toen hij het

hertenjong bij diens moeder zag op die enge plek. Toen wist hij dat dit

mooie plek was!

Boer Thijs Suikerbiet vertelde het diezelfde dag aan zijn vrouw en

vijftien kinderen.

Het verhaal ging ogenblikkelijk rond in de omliggende contreien. Vijftien

suikerbietjes en zijn vrouw Marie Suikerbiet- Zoutedrop en andere

bewoners gingen met boer Thijs Suikerbiet naar die enge plek in het

bos. Zij vermeden de pompoenen die hen zelfs in het voorjaar grimmig

aankeken. Maar meer deden die oranje gekleurde pom-poenen niet. Alle

mensen ervaardden deze plek als een mooie plaats in de bossen bij het

zien van zoveel dieren, zoveel groen en zoveel bloemen in het licht van

de aangename lentezon. Zij raakten ook vertederd bij de aanblik van het

hertenjong liggend bij de moeder. Ook Jantje Beukennoot was er met

zijn vader Kees Beukennoot en Mientje Paarden- Hoef met haar moeder

Trees Paardenhoef-IJzer. Guus Zuipschuit met zijn jeneverkruik wist

zich gesteund door de anderen en stond er ook zonder angst. Hij durfde

zelfs met zijn mond aan de jeneverkruik te hangen en een flinke boer te

laten wat hem menig wenkbrauwfronsje opleverde van boeren die rondom

hem stonden.


Vanaf toen wisten de omliggende bewoners dat er geen enge plek nabij

hen bestond. Dat was de reden waarom er meerdere boerderijen en

huizen vlakbij verrezen, met respect voor de natuur om hen heen, en

waar de mensen maar wat graag wandelden.


Heel veel jaren later verrees op diezelfde plek een hele hoge Toren

waar diezelfde vreemde maar mooie vogel weer verscheen. De roofvogel

was niet alleen. Hij was in het gezelschap van een partner. Samen

vormden zij een koppel. Zij gingen wonen bovenop die Toren. Deze twee

vogels zorgden ervoor dat het een bijzondere plek werd, waar de mens-

sen van alle windstreken op af kwamen. De grote oranje gekleurde

pompoenen met de onvriendelijke menselijke gezichten vertrokken

respectvol voorgoed van deze plek…

 


Els – september 2008.

----------------------------------------------------------

Sinterklaassage 2008.  

 

 

De stoomboot neemt een loopje.

Elk jaar komt de goedheiligman keurig met de stoomboot op de plaats

van bestemming aan.Als men de Publieke Omroep telkens moet geloven

gaat dat vaak gepaard met heel  wat strubbelingen. Aan het paard

Amerigo ligt het niet. Dat ligt aan het publiek die naar die omroep kijkt,

en die smullen ervan! En zeker als het toch nog op het nippertje

allemaalgoed afloopt.Maar wat gebeurt er als er geen publiek bij een

omroep komt kijken, zodat er geen camera op gericht wordt, en dat het

ook gepaard gaat met verschillende strubbelingen terwijl Amerigo op stal

staat in de stoombootpaardenstalhut!? Tja, dan kan het gebeuren dat de

strubbelingen finaal uit de hand kunnen lopen. Sterker nog, het kan uit

de voet lopen, nog vóórdat de bejaarde bisschop voet op Neerland’s bo-

dem heeft gezet en zonder dat het publiek daar lucht van krijgt!

 

Vorig jaar dobberde de stoomboot op zee op weg naar de lage landen.

Een heel jaar lang hadden de pieten en Sinterklaas hier weer naar uit

gekeken. Pakjesboot 1 tot en met pakjesboot 100 waren al vooruit

gevaren, op eentje na waar de goedheiligman altijd mee arriveerde. Het

was dé stoomboot van de Sint!

De boot naderde het lage land Neder-land. Bij het krieken van de

aankomstdag bereikte de stoomboot dit lage land. Sinterklaas had nog

een vroeg ochtendroesje na diens ontbijt.

De pieten waren flink in de weer om alles vlekkeloos te laten verlopen.De

stuurpiet hield het stuurwiel van de boot stevig vast en koerste de boot

de binnen wateren van Nederland in.

De stoompijp blies vrolijke stoom-wolken de grijze lucht in die het

ogenblikkelijk in ontvangst nam. De boot stoomde verder door het grijze

landschap waar het het water zocht en het ook gevonden had.

Opeens gaf de boot een enorme schok!

tuimelden over elkaar heen en slaakten angstige kreten. Hoofdpiet

snelde naar de slaaphut van de Sint. Ook hoofdpiet had de schok

gevoeld, terwijl hij het logboek nog even doornam aan het bureau van

Sinterklaas in de werkhut. De oude bisschop verkeerde nog in zijn

onbekommerde roesje.

“Mooi!” dacht de hoofdpiet. Er moest iets gebeurd zijn, maar de be-

jaarde goedheiligman had er geen weet van. Hoofdpiet rende naar de

stuurpiethut.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg hij aan stuurpiet, “wat deed de boot

raar!” De stuurpiet keek hem hulpeloos aan, “

Ik begrijp er ook niets van!” was stuurpiet stom verbaasd en wees voor

hem uit. Op het dek voor hem stonden pieten wild naar hen te gebaren.

Hoofdpiet rende naar buiten het dek op waar de pieten in paniek door

elkaar heen praatten.

“Wat is dit hier!?” bulderde hoofdpiet.

“Zie je dat niet?” vroeg knutsel-piet en wees over de reling. Hoofdpiet

keek de zwarte wijsvinger van knutselpiet na, die meestal aan he

knutselen was. Toen zette hoofd-piet ogen op als soepborden, ook al

dacht hij op dit moment nu niet bepaald aan borden, en al helemaal niet

aan soep! De stoomboot had weliswaar in het welbekende lage land het

water opnieuw gevonden,maar de boot stoomde niet over een rivier,

stoomde niet een kanaal over,zelfs niet overeen meer! Maar waar dan

wél over? Het water was een slingerend lint door weilanden heen en

langs bossen af, waar menig dammetje van gestapelde stenen hen de

doorgang aardig bemoeilijkte!

 

Opnieuw een schok die de boot hevig liet trillen. De schok was niet

moeilijk te verklaren. Kreunend wist de boot weer een dammetje te

passeren, omdat de motoren van de boot,ijverig aangedreven door het

stoom, die hindernissen toch kon nemen.

“We zijn verdwaald!” schreeuwde hoofdpiet opeens ontredderd uit. Op

dat moment stak stuurpiet zijn hoofd om de geopende stuurpiethutdeur

heen, omdat hij hoofdpiet’s schreeuw had gehoord.

“Verdwaald!?” riep ook hij.

“Verdwaald!” was hoofdpiet danig van zijn stuk gebracht. Met een

inmiddels bekend “Sh….” woord dook stuurpiet weer snel achter het

stuurwiel om de boot niet stuurloos te maken. Maar meer zat er even-tjes niet in!

“Was de wegwijspiet nog maar in ons midden! ”zuchtte de kookpiet, die

op dit moment niet aan koken dacht.

“Die heeft zijn werk erop zitten. Die neemt zijn gemak voortaan in

Spanje in zijn restaurant met zijn temperamentvolle vrouwtje”, snoefde

de hoofdpiet.

“Nou…..gemak nemen bij zo’n temperamentvol vrouwtje? Dat is hem niet

gelukt. Er lopen nu al zes van die kleine wegwijsjes rond in de korte tijd

dat hij het bij ons voor gezien hield. Ik denk dat zijn vrouwtje al eer-

der bij hem het tempo bij hield! Hahahaaaaaa-aaaaaaa…..!” gierde

humorpiet om zijn eigen humor. Want ja, zo verschrikkelijk lang geleden

was wegwijspiet niet van hen weg gegaan!

“Wat is hier allemaal aan de hand?!” klonk daar plotseling de rustige

stem van Sinterklaas achter hen. Alle zwarte hoofden van de pieten

draaiden zich om en keken naar het bebaarde gelaat van de Sint.

“Heeft U niets gevoeld….eh….S Sinterklaas?!” stotterde hoofdpiet

onzeker van de ontstane situatie.

“Jazeker wel, hoofdpiet . Dat is de reden waarom in hier nu sta!”

antwoordde de Sint en kon een grinnikje niet onderdrukken.

“Eh….tja….Sinterklaas…..we zijn verdwaald! De boot vaart over water

waar het nog nooit over gevaren heeft in Nederland!” legde hoofdpiet

hem uit. Sinterklaas liep naar de reling en keek toen verbaasd om zich

heen.

“Ik denk dat dit water een loopje met de boot genomen heeft. Stuurpiet

heeft even niet goed opgelet, of stuurpiet kan hier niets aan doen,” concludeerde de Sint.

“Hoe komen we hier uit en waar moeten we naar toe? We komen vast te

laat aan. We zitten nu toch wel héél erg in de problemen!” klonk de

stem van hoofdpiet erg ongerust.

“Ik weet het nu even ook niet!”zuchtte Sinterklaas.

 

Plotseling doemde er een hoge grijze Toren voor hen op die achter een

veld tussen de bomen stond en hoog de grijze wolken bijna raakte.

“Hoerrrraaaa……een vuurtoren!” jubelde hoofdpiet. Sinterklaas schudde

meewarig zijn hoofd.

“Nee, beste kerel, dat is geen vuurtoren, maar dat is een zendtoren!

We zijn nog altijd hopeloos verdwaald!” Een hulpeloze zucht ontsnapte

uit Sint’s keel. Hoofdpiet schaamde zich voor zijn domme opmerking.

Opeens kwamen luid roepend twee grote roofvogels op de boot

afgevlogen. Ze buitelden boven de stoompijp en de stoomwolken om

elkaar heen. Alle pieten en Sinterklaas keken er naar. Zelfs de stuur-

keek er naar die heel wat moeite had om de boot zijn moeilijke koers t

laten varen knotsend over allerlei dammetjes heen. Het leek niet meer

op varen. Het leek er inderdaad op alsof de stoomboot een loopje met

zich liet nemen en daar heel onhandig niet snel genoeg voor was! 

De twee vogels begonnen voor de boot uit te vliegen. Ze bleven roepen.

“Rijmpiet, ga jij vliegensvlug naar de stuurpiet en zeg de stuurpiet dat

hij de twee roofvogels moet volgen!” beval Sinterklaas hem. De pieten keken verbaasd na Sint’s woorden de Sint aan, maar niemand durfde op

dit moment tegen te spreken.

“Hu ?!” bracht rijmpiet slechts onnozel uit wat nergens op rijmde.

“Ga, beste man!”

“J…ja, Sinterklaas! Ik neem een spurt met mijn laars!” bracht rijmpiet

uit en weg was hij om ook weer snel terug te keren.

“Ik heb Uw commando uitgevoerd, beste Sint. De stuurpiet voert hem nu

uit in de herfstwind!” gaf rijmpiet hem te kennen.

“Mooi zo!”, was Sinterklaas tevreden.

“Wat zijn dat voor vogels?” vroeg snoeppiet.

“Ik durf het je bijna niet te zeggen, want ik weet wat voor vogels dit

zijn!” antwoordde Sinterklaas.

“Niet durven?” vroeg hoofdpiet.

“Niet durven. Want jullie zijn zulke ijverige pieten….” en de Sint lacht

na deze woorden.

“Vertel het ons, alst U blieft!” drong snoeppiet aan.

“Okee, ……eh…. dit zijn slechte valken!”

“SLECHTE VALKENNNN!!!???” klonk het als uit één koor uit alle pie-tenkelen.

“Ze gaan NIET in de zak!” riep Sinterklaas waarschuwend uit.

”Waarom moeten wij die slechte valken blijven volgen?!” waagde hoofdpiet.

“Omdat slechte valken niet slecht zijn!” beklemtoonde de Sint, “zij

wijzen ons namelijk de weg!!”

Inderdaad, de stoomboot bereikte heelhuids het kanaal wat hen allemaal

bekend voor kwam!

Een oplettende piet had gezien hoe de boot een rijweg over het water

heen achter zich had gelaten.

“Hoe kan dat!?” had hij gestameld. Niemand die daar een antwoord op

had kunnen geven. Zelfs de Sint niet.

Toen de stoomboot eenmaal zijn koers op het kanaal hervonden had

vlogen de twee slechte valken weer weg triomfantelijk roepend naar

elkaar.

 

Toen Sinterklaas gesetteld was in Nederland wisten hij en de Pieten

inmiddels waar zij verdwaald waren geraakt. Het was in het Brabantse

De Mortel bij de zendtoren van Alticom. Het water waar zij op ver-

dwaald waren geraakt heette de Snelle Loop. De slechte valken die hen

de goede weg gewezen hadden woonden op die Toren en waren wereld-

beroemd!

Sinterklaas zat op zijn werkkamer in zijn Nederland’s verblijf achter

zijn bureau toen er op de deur hard en zacht werd geklopt.

“Binnen!” riep de Sint. De deur werd geopend en kadopiet stapte naar

binnen met een kadolijst in zijn handen. Hij sloot keurig weer de deur en

liep naar de goedheiligman.

“ Dag Sinterklaas, eh…..ik heb hier op mijn kadolijst een verzoek staan

wat zich dagelijks blijft herhalen. We komen hier niet meer omheen! En

zeker niet als we zoveel mogelijk verlangens waar willen maken!”

“Vertel!” werd Sinterklaas nieuwsgierig.

“In De Mortel waar we verdwaald waren geraakt vragen de kinderen

hartstochtelijk om als schoenkadootje de wortel van de mortel te

krijgen. Daarvoor in de plaats geven ze ons een wortel voor Amerigo.”

antwoordde kadopiet.

“Om hoeveel kindjes gaat het?” vroeg de Sint.

“Het gaat om alle kindjes van De Mortel! Maar, wat is toch een wortel

van de mortel ?!” zuchtte kadopiet.

“Dat zoek ik voor je uit. Ik laat het je weten. Omdat we niet we-

ten wat het is, heb je dit zeker even gelaten voor wat het was,” be-

greep de goedheiligman de situatie. Kadopiet knikte bevestigend hierop.

“Ik wacht op Uw antwoord, Sinterklaas. Bedankt!”liet kadopiet daarop

volgen.

Samen met hoofdpiet kwam Sinterklaas erachter dat de wortel van de

mortel een bijnaam was voor de zendtoren langs het water waarop zij

met zijn allen verdwaald waren geraakt.

“Zeg tegen kadopiet dat we weten wat de wortel van de mortel is en dat

de Toren ogenblikkelijk gemaakt moet worden als schoenkadootje.” gaf

de Sint de hoofdpiet als opdracht en gaf hem tevens een foto van de

Toren.

“Komt in orde, Sinterklaas!”

“Mooi zo, bovenstebeste hoofdpiet!” was de goedheiligman meer dan te tevreden.

 

Twee nachtjes later werden in De Mortel kinderschoentjes, kinderpan-

toffeltjes, en kinderlaarsjes door de pieten en ook door Sinterklaas

gevuld met het schoenkadootje de wortel van de mortel, in ruil voor een

grote sappige wortel voor het paard Amerigo.

 

Het was maar goed dat de publieke omroep ook totaal niet mee keek wat

er voor de tweede keer mis ging in De Mortel! Het eerste verdwaal-

missertje zou toch een interessant item geweest kunnen zijn door de

unieke actie van de twee wereldberoemde slechte valken waardoor het

allemaal toch weer goed afliep!

Maar dit?!

Menig kindergebitje had een renovatieproject nodig omdat er geen model

meer aan zat! Maar niemand maakte er melding van bij de goedheilig-

man. Ze verweten het zichzelf.

Want de wortel van de mortel was niet van marsepein!!!

De knutselpiet had het schoenkadootje van het werkelijke materiaal

nagemaakt, in opracht van de kadopiet!

Het verlangen had niet aan de kadopiet doorgegeven moeten worden,

maar aan de snoeppiet!

Sinterklaas en de pieten denken tot op de dag van vandaag dat er twee

problemen in De Mortel van vorig jaar toch nog goed afgelopen waren.

Maar dit jaar vroegen de kinderen van De Mortel niet meer naar de

wortel van de mortel…….

 

De orthodontist deed al een jaar lang erg goede zaken….

 

 

Els – november 2008.

---------------------------------------------------------

Kerstsage 2008.

 

 

Het kleine meisje dat voedsel bracht....

                               

Oma Mortelmans zat in haar woonkamer bij het knapperend open haardvuur met haar kleindochter Miranda. Het kleine meisje zat op de grond in de warmte van de open haard bij de pantoffelvoeten van haar oma. Ze luisterde aandachtig naar de woorden wat oma haar vertelde. Oma kon altijd zulke mooie verhalen vertellen. Het was ook zo gezellig bij oma in haar knusse huisje hier in het dorp waar zij met pappie en mammie ook woonde.

Buiten was het nu koud en guur. De herfstwind bulderde om het huisje.

"Heel lang geleden….", begon oma weer met een mooi verhaal. Miranda hing aan oma’s lippen, waar heel veel lieve rimpeltjes omheen zaten, "….woonde er hier in het dorp een klein meisje wat heel veel van dieren hield. Weer of geen weer, elke dag bracht zij de dieren hier in het bos eten. En elke dag werd dat voedsel keurig door de dieren opgegeten. Het meisje bracht voor hen telkens brood en zaden, wat zij zorgvuldig in haar mandje opgeborgen had.

Op een speciaal plekje legde het meisje brood en zaden neer voor de wijze vogel die hen geleerd had niet meer bang te hoeven zijn voor die ene plek in het bos, wat helemaal geen enge plek was. De wijze mooie vogel had gelijk gekregen, omdat op die plek een lief hertje werd geboren. Voor iedereen betekende dit dat die ene plek goed voor iedereen was. Het is de plek waar nu die hoge grijze Toren staat tussen de hoge bomen  waar het kleine meisje telkens het brood en zaden bracht.

Het kleine meisje hoopte door eten te leggen op die speciale plek, daar waar de vogel toen neergestreken was, dat de wijze mooie vogel hier weer zou terug keren.

De kerstman, die ook heel veel van de dieren houdt en wiens taal hij spreekt, wist dat dit lieve kleine meisje elke dag door weer en wind de dieren in het bos in De Mortel brood en zaden gaf.

Bij het eerstvolgende Kerstfeest bracht hij voor dit lieve meisje een speciaal kado met een briefje erbij.

Het kado was een mooie pop met echte vlechten in het haar en mooie kleren aan.

Het meisje was ook een echt lief poppenmoedertje.

Op het briefje van de kerstman las het meisje:

"Deze mooie pop krijg jij omdat jij heel erg goed bent voor de dieren hier in het bos. Ook ik houd van de dieren . Ik spreek hun taal. Zij hebben mij verteld hoe goed jij voor hen zorgt. Jij verdient daarom

dit mooie kerstkado – Groetjes van de kerstman."

Het kleine meisje was blij verrukt met deze mooie pop. De pop werd liefdevol door het meisje verzorgd en vertroeteld. Daarnaast vergat het meisje opnieuw de dieren in het bos niet. Zij vergat ook dat speciale plekje niet.

 

Het kleine meisje werd groot. Zij vergat de dieren in het bos niet.

Het kleine meisje werd een volwassen vrouw. Zij vergat de dieren in het bos niet.

Het kleine meisje van toen kreeg kinderen. Zij vergat de dieren in het bos niet.

Het kleine meisje van toen werd een oude vrouw. Zij vergat de dieren in het bos niet, en nimmer dat ene speciale plekje.

Het kleine meisje van toen werd oma. Zij vergat de dieren in het bos niet, en ook niet dat ene speciale plekje.

Zij wachtte haar hele leven lang tevergeefs op die mooie wijze vogel.

Maar alle dieren wisten dat zij haar hele leven lang goed voor hen was geweest. En dat wist ook de kerstman…."

 

Oma Mortelmans keek in de lieve oogjes van haar kleindochtertje na haar laatste woorden. Ze las verdriet in die donkerblauwe verwach-tingsvolle kijkertjes.

"Wat is er, mijn kleine meisje?" vroeg ze aan haar.

"Ik vind het een verdrietig verhaal, oma. Het meisje heeft heel haar leven voor niets op de mooie wijze vogel gewacht. En als dat kleine meisje en zelfs toen ze heel oud was, elke dag brood en zaden naar

die ene plek bracht, waar bleef dat eten dan als de mooie wijze vogel toch niet kwam. Bleef het daar dan gewoon liggen?"

"De andere dieren aten het eten op, omdat zij honger hadden. Daarom bleef het eten er niet liggen", antwoordde oma.

"Toch heeft dit verhaal een goed einde, mijn kleine lieve meisje!" voegde oma daaraan toe.

"O ja, oma! Vertel!" Miranda fleurde hier helemaal van op. Haar oogjes straalden.

"Het kleine meisje van toen was mijn oma!" vertelde oma.

"Echt waar, oma?!" riep Miranda verrukt uit.

"Echt waar! En wie gaat er vaak naar de hoge Toren daar waar het speciale plekje is en waar mijn oma het voedsel legde voor de mooie wijze vogel? Dat is haar kleindochter. Dat ben ik. En wat het kleine

meisje, mijn oma, niet kon weten was, dat die mooie wijze vogel geen brood en geen granen lust.

Want die mooie wijze vogel was de slechtvalk. Het zijn de mooie vogels die nu daarboven in de nestkast op de Toren wonen. Dus de slechtvalk is wel teruggekeerd.

En ik als kleinkind heb mogen meemaken dat de vogel is terug gekeerd. Ik heb kunnen zien dat deze mooie wijze vogels uitstekend voor zich zelf kunnen zorgen! Dit alles heeft zo moeten zijn!"

"O, wat mooi, oma! Want ik ben regelmatig met je mee geweest. Ik heb ook kunnen zien hoe die mooie vogels prachtig kunnen vliegen, in de bomen kunnen duiken. En hoe lief zij voor hun kindjes zijn! Jouw oma’s wens is toch nog uitgekomen. De mooie wijze vogel is teruggekeerd!" Miranda werd hier helemaal blij van.

"Dus heel vroeger vonden zij hier die plek een enge plek?" vroeg Miranda toen aan oma.

"Ja, heel vroeger vonden zij dat een enge plek. Nu vinden zij dat al lang niet meer. Nu is het een bijzondere plek geworden, dankzij de Toren die daar staat tussen de bomen en de slechtvalken die er wonen."

 

 

Die nacht sliep Miranda in haar bed heel tevreden. Ze droomde over hertjes die bij de Toren rond dartelden. Ze droomde over het kleine meisje, de oma van oma, die er dagelijks brood en zaden bracht. Ze droomde over haar oma die deze bijzondere plek was blijven bezoeken, en die nu zag dat de mooie wijze vogels zelf voor hun voedsel zorgden, omdat deze vogel was terug gekeerd. Oma bracht ook weleens voedsel naar de dieren in de bossen nabij de Toren. Maar dan in de Winter.

 

 

Het werd Winter.

Het mooie verhaal van oma Mortelmans liet Miranda niet los.

Op een mooie zonnige winterdag in december wandelde zij alleen naar de plek waar de Toren fier boven de besneeuwde bomen uitstak. Ze had voor het eerst eten bij zich voor de overige dieren die er woonden. Het waren broodkorstjes en vetbollen met zaden erin. Ze had een bood-schappentas bij zich waarin alles "Troef" was, want het was rijkelijk gevuld!

Op de plek nabij de Toren in de bossen achter de houten toegang legde zij al het voedsel neer. Zij wilde het mooie verhaal van oma Mortelmans’ oma absoluut een heel mooi einde geven!

Bij al het lekkere eten voor de dieren legde zij een briefje neer voor de kerstman die over enkele dagen bij iedereen weer kadootjes zou komen brengen.

Op het briefje had ze geschreven:

"Lieve kerstman.

Ik heb hier dit eten neergelegd, omdat ik net als de oma van mijn oma heel veel van dieren houd.

Ik heb geen eten neergelegd voor de mooie wijze vogels die boven op de Toren wonen, omdat zij zo goed voor zich zelf kunnen zorgen. Ook ik heb deze vogels al vaak gezien, samen met mijn oma Mortelmans. Ik ben heel veel van deze mooie wijze vogels gaan houden. Dank u wel lieve kerstman dat U oma’s oma toen zo’n mooie pop heeft gegeven, omdat zij zo goed voor de dieren zorgde.

Kusjes van Miranda."

Daarna verliet Miranda de bijzondere plek.

 

 

Op Kerstavond bezocht de kerstman het huis in De Mortel waar Miranda met haar pappie en mammie woonde, zoals hij elk jaar deed. Maar deze keer ging het om een bijzonder bezoek. De kerstman had namelijk Miranda’s briefje nabij de Toren gevonden bij het restant voedsel wat er nog bij lag.

Bij dit bezoek was hij niet alleen. De twee slechtvalken die op de Toren wonen vergezelden hem.

Onder de kerstboom in het huis waar Miranda woonde legde de kerstman een groot pakket neer met een brief erbij met een bijzondere inhoud, naast andere kadootjes.

Op Eerste Kerstdag was Miranda die morgen blij verrast bij het zien van dat grote pakket naast de andere kadootjes onder de kerstboom.

"Maak maar vlug open, meiske van me!"riep haar pappie van blijdschap jubelend uit.

"Eerst de brief lezen!" liet Miranda er op volgen en greep er naar.

"Een gewichtige brief van de kerstman!" was ook mammie erg blij.

"Lees maar snel voor!" was oma Mortelmans verrukt, die bij hen kerstlogé was.

Miranda las de brief toen aan hen voor met een trillertje in haar stem van de spanning:

"Lieve Miranda.

Zoals je weet spreek ik de taal van de dieren. Ik heb met de slechtvalken gesproken die bij jullie in het dorp bovenop de Toren wonen. Op hun mooie vleugels heb ik dit grote pakket samen met hen voor jou gebracht. De slechtvalken bedanken jouw lieve oma van jouw oma dat zij heel haar leven goed is geweest voor de dieren op die bijzondere plek. Zij bedanken haar dat zij de mooie wijze vogel geheel haar leven niet vergeten heeft. Ook jij vergeet deze mooie wijze vogels niet. Ook jij

als achter-achter….eh….niet te tellen achterkleindochter houdt van hen en van alle andere dieren.

De mooie wijze vogel is zoals je weet op de bijzondere plek terug-gekeerd. Als Dank voor alle goede zorgen voor al die vele jaren en wat jij nu op jouw beurt voor de mooie vogels bent gaan betekenen en voor

de andere dieren, krijg jij van mij en van de slechtvalken dit bijzondere kerstkado.

Kusjes van de kerstman en een gevleugeld kusje van de mooie wijze vogels."

Een zucht ontsnapte uit Miranda’s keeltje. Haar donkerblauwe kijkertjes blonken.

Zenuwachtig maakte ze het grote pakket heel voorzichtig open.

En wat zij toen zag?!

Een mooie grote pop in klassieke kleding met echte vlechten in het haar!

Er zat nog een briefje bij.

Miranda las het hardop voor:

"Dit is dezelfde pop als wat de oma van jouw oma als klein meisje heel lang geleden ook kreeg.

Jij bent net zo’n lief poppenmoedertje als zij.

Liefs van de kerstman, de slechtvalken en ook de andere dieren."

 

 

Miranda zou dit bijzondere Kerstfeest haar hele leven lang niet meer vergeten.

Daarnaast zou zij nimmer de mooie wijze vogels vergeten en alle andere dieren…..

 

Els - 18 december 2008. 

Ga naar deel 2.

------------------------------------------------